Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χουχουλιαζοντας

Είμαι ξαπλωμένη δίπλα τον Δημητρακη που κοιμήθηκε θηλάζοντας. Έξω έχει  ένα  κρύο ... η μέρα μικρή. Σκοτείνιασε κιόλας κι ας μην είναι ακόμη 5 η ώρα.. Στο σαλόνι με περιμένει μια στοίβα με ρούχα για σιδέρωμα. Στο νεροχύτη πιάτα για πλύσιμο και έχω να μαγειρέψω για αύριο..
Είμαστε και οι δυο σκεπασμένοι. Κοιμήθηκε. Έχω τόσα να κάνω. Έλεγα πως μόλις κοιμηθεί θα τα προλάβω όλα.. 

Από τις πρώτες μέρες που ήρθαμε σπίτι από το μαιευτήριο, και μετά που γύρισε ο Κωστας στην  δουλειά με έπιανε άγχος για τις δουλειές που δεν προλάβαινα να κάνω. Το μωρό δεν κοιμόταν ούτε μια ώρα μέσα στη μέρα. Μονο κάτι σκόρπια δεκάλεπτα. Δεν προλάβαινα να κάνω σχεδόν τίποτα. Ένα μόνιμο άγχος να τα προλάβω όλα, μου έγινε σχεδόν εμμονή. Με τον καιρό χαλάρωσα λίγο και τώρα βλέποντας πίσω, σε εκείνες τις πρώτες μέρες σκέφτομαι πόσο λάθος ήταν να αγχώνομαι τόσο για μικροπραγματα.. ενώ το μόνο σημαντικό ήταν και  είναι να φροντίζω το μωρό μου.

Αυτη τη στιγμή. Αυτό το κρύο απόγευμα  που είμαστε ξαπλωμένοι πλάι πλάι ,με το μωρό μου να κοιμάται και εγώ να το παρακολουθώ ,δεν θα ξανάρθει. Κάθε στιγμή είναι μοναδική. Θα υπάρξουν πολλά απογεύματα με ρούχα για σιδέρωμα και άλλα τόσα που θα λείπω στη δουλειά. Δεν φεύγω από δίπλα του. Θα μείνω να τον κοιτάζω μέχρι να ανοίξει τα ματάκια του και να με δει...
Όλα τα άλλα ας περιμένουν. Τίποτα άλλο δεν έχει αξία. Νιώθω ήρεμη. Νιώθω γεμάτη. Δεν θέλω να φύγω ποτέ από  δω..


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το κουκούτσακι του Δημήτρη

Πριν κάποιο καιρό μου μπήκε στο μυαλό να φυτέψω κουκούτσια από μανταρίνι να δω τι θα βγει. Δεν με νοιάζει αν βγει μανταρίνι η κάτι άλλο .. ήθελα απλά κάτι να φυτρώσει.
Φάγαμε λοιπόν το μανταρίνι και φύλακφ σε ένα χαρτάκι τα κουκούτσια να στεγνώσουν . Μετά από κάποιες ώρες που ξεράθηκαν ,πήρα ένα μαχαιράκι και τα ξεφλούδισα προσεχτικά να μην πληγωθεί ο σπόρος. Τα άφησα σε ένα μπολακι ψηλά για να ασχοληθώ μετά που θα κοιμόταν ο Δημήτρης. Μετά από λίγο τον βλέπω να κρατάει το μπολ με τα κουκούτσια και να έχει βάλει ένα στο στομα. Αμέσως του τα πήρα και τον μάλωσα. Δεν συνηθίζει γενικά να πειράζει και να παίρνει κάτι στα κρυφά. Οπότε μόλις του τα πήρα και του είπα ότι δεν είναι φαγητό ,άρχισε να κλαίει. Είμαι σίγουρη πως κατάλαβε ότι δεν έπρεπε να τα πάρει και έκλαιγε για αυτό.
Το ένα από τα κουκούτσια είχε ένα σημάδι από το δοντακι του. Μια μικρή πληγη δηλαδή, ίσα ίσα να φαίνεται στο πράσινο σπορακι από κάτω.
Ηρεμισαμε και μετά που κοιμήθηκε  τα έβαλα ανάμεσα σε δύο βρεγμένα κομμάτια απ…

Ένα ακόμη αστερακι

Δεν ξέρω με τι λόγια να περιγράψω αυτό που νιώθω.Ολα άλλαξα από τη μια μέρα στην άλλη.Ηρθαν τα πάνω κάτω.
Χάθηκε το μικρό το σπορακι μας στην 16 εβδομάδα. Έτσι ξαφνικά.Χωρις συμπτώματα. Η κύηση παλινδρόμησε. Μόνο αυτό δεν περίμενα να μου πει ο γιατρός όταν πήγα να με δει. Τώρα παίρνω δύναμη από τις αγκαλιές του Δημήτρη ,τα παιχνίδια και τις βόλτες μας. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη για μια επόμενη φορά.  Έχουμε πλέον ένα δικό μας αστέρι στον ουρανό και κάθε βράδυ το ψάχνω για να του πω καληνύχτα και να μας προσέχει

Η Στρωματσάδα μας!!

Θα σας πω για τα καλά της στρωματσάδας.Όπως τα είδα εγώ.

Αρχικά όταν γεννήθηκε το Δημητρακης μας κοιμομασταν όλοι μαζί στο δωμάτιο μας ,έχοντας το πορτ μπεμπε διπλά σε μένα. Όλα καλά λοιπόν!! Μέχρι που έφτασε στο σημείο να μην χωράει πλέον και να κρατιέται από τις άκρες για να σηκωθεί. Περίπου δηλαδή στους 7 μήνες .Τότε ήταν που "έπρεπε" να πάει στην κούνια του στο δωμάτιο του.
Αλλα εμένα δεν μου καθόταν καλά να τον αφήσω μόνο του και να πηγαινοέρχομαι τη νύχτα. Οπότε μεταφέρθηκα εγώ στο παιδικό δωμάτιο μαζί του. Ενώσαμε την κούνια με ένα καναπέ και κοιμόμασταν εκεί μαμά και γιος. Ο μπαμπάς στη κρεβατοκάμαρα μόνος του.  Αυτό μετά από 3 μήνες αποφασίσαμε να το αλλάξουμε ,γιατί δεν μπορούσαμε άλλο χωριστά. Τον μπαμπά μας τον έφαγε η μοναξιά στο διπλό κρεβάτι.

Έτσι, αφού αδειάσαμε το παιδικό δωμάτιο από έπιπλα ,βάλαμε το στρώμα στο πάτωμα πάνω σε παζλ και πλέον κοιμόμαστε όλοι μαζί!! Δεν υπάρχει φόβος να πέσει το μωρό και να χτυπήσει. Έμαθε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει από τ…