Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χουχουλιαζοντας

Είμαι ξαπλωμένη δίπλα τον Δημητρακη που κοιμήθηκε θηλάζοντας. Έξω έχει  ένα  κρύο ... η μέρα μικρή. Σκοτείνιασε κιόλας κι ας μην είναι ακόμη 5 η ώρα.. Στο σαλόνι με περιμένει μια στοίβα με ρούχα για σιδέρωμα. Στο νεροχύτη πιάτα για πλύσιμο και έχω να μαγειρέψω για αύριο..
Είμαστε και οι δυο σκεπασμένοι. Κοιμήθηκε. Έχω τόσα να κάνω. Έλεγα πως μόλις κοιμηθεί θα τα προλάβω όλα.. 

Από τις πρώτες μέρες που ήρθαμε σπίτι από το μαιευτήριο, και μετά που γύρισε ο Κωστας στην  δουλειά με έπιανε άγχος για τις δουλειές που δεν προλάβαινα να κάνω. Το μωρό δεν κοιμόταν ούτε μια ώρα μέσα στη μέρα. Μονο κάτι σκόρπια δεκάλεπτα. Δεν προλάβαινα να κάνω σχεδόν τίποτα. Ένα μόνιμο άγχος να τα προλάβω όλα, μου έγινε σχεδόν εμμονή. Με τον καιρό χαλάρωσα λίγο και τώρα βλέποντας πίσω, σε εκείνες τις πρώτες μέρες σκέφτομαι πόσο λάθος ήταν να αγχώνομαι τόσο για μικροπραγματα.. ενώ το μόνο σημαντικό ήταν και  είναι να φροντίζω το μωρό μου.

Αυτη τη στιγμή. Αυτό το κρύο απόγευμα  που είμαστε ξαπλωμένοι πλάι πλάι ,με το μωρό μου να κοιμάται και εγώ να το παρακολουθώ ,δεν θα ξανάρθει. Κάθε στιγμή είναι μοναδική. Θα υπάρξουν πολλά απογεύματα με ρούχα για σιδέρωμα και άλλα τόσα που θα λείπω στη δουλειά. Δεν φεύγω από δίπλα του. Θα μείνω να τον κοιτάζω μέχρι να ανοίξει τα ματάκια του και να με δει...
Όλα τα άλλα ας περιμένουν. Τίποτα άλλο δεν έχει αξία. Νιώθω ήρεμη. Νιώθω γεμάτη. Δεν θέλω να φύγω ποτέ από  δω..


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δώρα ψυχής

Διαβάζοντας σχετικά με την πρόκληση της Ελενης από το καρυδότσουφλο, μιας και ο μικρός  μου είναι πολυυυ μικρός για να μου πει τι βλέπει...εγώ είπα να τσιγκλήσω τον αντρούλη μου!!!! και ιδού!!!( το παρακάτω γραμμένο από τα χεράκια του)



Μέσα από μια τόσο μικρή φωτογραφία φαίνεται το δώρο της φύσης που μας προσφέρεται απλόχερα . Αυτό το Θείο δώρο, μας προσφέρει γαλήνη , ευτυχία και αγάπη.
Η φωτογραφία αυτή, μας δείχνει το θαύμα της φύσης, όπου με λίγες σταγόνες βροχής ποτίζονται τα δέντρα και ανθίζουν τα λουλούδια. Μέσα σε αυτό το παραμυθένιο τοπίο, που σπάνια συναντάς, φαίνεται το πανέμορφο σπιτάκι, μέσα από το οποίο  ξεπροβάλει η αγάπη , η γαλήνη και η οικογενειακή θαλπωρή.
Το λίγο φως που βγαίνει από το παράθυρο,μοιάζει με το χρώμα του ήλιου την ώρα που δύει και γαληνεύει την ψυχή μας, επειδή γνωρίζουμε πως θα ανατείλει και αύριο. Και κάθε αύριο μας δίνει ελπίδα και χαρά.Αυτή η μαγική φωτογραφία συνδυάζει τα δώρα της φύσης με τα δώρα της ψυχής.













Ο Δημήτρης έγινε δύο🎂🍾

Ο Δημήτρης έγινε δύο χρόνων!!
Ακόμη δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω. πως περνάει τόσο γρήγορα ο χρόνος και εμείς τρέχουμε συνέχεια να προλάβουμε κάτι.. Θυμάμαι την πρώτη μας αγκαλιά που άργησα μερικά δευτερόλεπτα να τον φιλήσω.Μου έκανε εντύπωση το μικρό του κεφαλακι.Υπεροχες στιγμες, η  γνωριμία μας.

Πλέον άρχισε να μιλάει πιο καθαρά και να επικοινωνουμε καλύτερα. Έχει τους φίλους του στο παρκο που τους βλέπει κάθε μέρα και περιμενει πως και πως να πάνε κάθε πρωι. Κάνει και πατίνι μόνος του. Ανεβαίνει τις σκάλες μόνος του και γενικά όλα θέλει αν τα κάνει μόνος του. Αν και ακόμη δεν τα καταφέρνει πολύ καλα.Ειναι αξιολατρευτος και χαμογελαστός. Λατρεύει τη μουσική και το χορό. Απολαμβάνει πολύ την παρέα με τα παιδάκια. Του αρέσει να πηγαινουμε βιβλιοθήκη ,να παιρνουμε βιβλια και τα μεσημερια  να καθόμαστε στο πάτωμα με τα μαξιλάρια και να διαβαζουμε. Λατρεύω όλα όσα κάνουμε μαζι.


Εύχομαι πάντα να είναι χαρούμενος και ενθουσιασμένος όπως τωρα.Να αγαπάει την κάθε μέρα και να απολαμβάνει…