Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

μια πρώτη γνωριμία



Καλημέρα σας!!!!



Είμαι η Γιάννα!!! Ζω στην πανέμορφη Θεσσαλονίκη από τότε που γεννήθηκα και δεν την έχω αφήσει ποτέ!!! Μ'αρέσει πολύ κάθε γειτονιά , κάθε δρόμος και κάθε στενάκι..Εδώ έζησα και ως φοιτήτρια αφού ούτε και τότε δεν θέλησα να την εγκαταλείψω!! Που θα βρεις καλύτερη πόλη για φοιτητική ζωή???



Ένα χρόνο πριν με έβρισκες να τρέχω πυρετωδώς και να ψάχνω οτιδήποτε έχει σχέση με ένα γάμο..τον δικό μου γάμο!!Ανάμεσα σε δουλειά και σε σπίτι προσπαθούσα να κανονίσω τα πάντα σχετικά με τον γάμο φυσικά με την βοήθεια του άντρα μου!!Πραγματικά πολύ τρέξιμο!!Αλλά για ένα χαρούμενο λόγο!! Και τελικά μπορώ να πω.. με ένα αποτέλεσμα καλύτερο από αυτό που περίμενα!!Ένα άγχος απίστευτο για να πάνε όλα καλά, και τελικά ο γάμος ήρθε και έφυγε τόσο γρήγορα που νιώθω σαν όλα αυτά να τα είδα στον ύπνο μου...8 μήνες άγχους και προετοιμασίας για μια μέρα που περνάει τόσο γρήγορα σαν να έχει μικρότερη διάρκεια από όλες τις άλλες!!!Αλλά το αποτέλεσμα ήταν το επιθυμητό,περάσαμε τέλεια και έγιναν όλα πολύ ωραία, ακόμη και ο καιρός ήταν με το μέρος μας! Ενώ ξεκίνησε η μέρα με δυνατή βροχή το απόγευμα βγήκε ένας ήλιος...που δεν θα πίστευες με τίποτα ότι λίγες ώρες πριν πλημμύριζαν οι δρόμοι!!Απίστευτο!!


Και έρχομαι στο σήμερα!!Ένα χρόνο μετά από τις προετοιμασίες του γάμου μας, βρίσκομαι σε μια άλλη προετοιμασία!!Την πιο γλυκιά από όλες!Την προετοιμασία για τον ερχομό του πρώτου μας παιδιού!!

Διανύω την 20η εβδομάδα της εγκυμοσύνης μου!και αρχίσαμε να ψάχνουμε πυρετωδώς για καροτσάκια κρεβατάκια κλπ..!!Είναι λίγο νωρίς ακόμη, αλλά είμαι άνθρωπος που μ'αρέσει το καλό ψάξιμο.Οπότε αν και νωρίς ψαχνόμαστε από τώρα!!Ευτυχώς και ο άντρας μου είναι και αυτός σαν και εμένα οπότε τρέχουμε μαζί!!

Πάντα ήθελα να φτιάξω ένα blog αλλά δεν είχα τον χρόνο να ασχοληθώ. Πιστεύω πως τώρα ήρθε η στιγμή να το κάνω!!Σας καλωσορίζω λοιπόν στο blog μου !!και ελπίζω να κάνουμε καλή παρέα!!


Φιλάκια!!!










Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ενα χερακι μικρο με πολυ δυναμη

Ένα χεράκι μικρό με χαϊδεύει απαλά ξανά και ξανά στον ώμο..Είμαστε επιτέλους σπίτι.
Αυτές οι μέρες είχαν πολύ κλάμα και ταλαιπωρία για το μικρό μας. Πολύ άγχος για εμάς και στεναχώρια.

Εγώ ξαπλωμένη δίπλα του να τον θηλάζω και αυτός να κοιμάται ήρεμος. Με το χεράκι του να με χαϊδεύει.. Όλη νύχτα με χάιδευε.Μου το είπε ο Κώστας που καθόταν τα προηγούμενα βράδια δίπλα στο κρεβάτι στην κλινική και μας παρακολουθούσε. Πρόσεχε το μικρό μας. Έπρεπε να είναι ήρεμος και να μην τραβήξει τον καθετήρα. Όσο εγώ τον είχα στην αγκαλιά μου, να με νιώθει και να ηρεμεί.
 Παρ όλη την ταλαιπωρία και το κλάμα που έριξε αυτή την εβδομάδα, χαιρετούσε όλο τον κόσμο στην κλινική και γελούσε φωναχτά στα παιδάκια.

Πως μπορείς να περιορίσεις σε ακινησία ένα μωράκι; Να μην γυρνάει , να μην κάθεται να μην στέκεται;  Να μην τραβήξει τον καθετήρα και να μην σταθεί στα πόδια του εφόσον είχε ορό από το ποδαράκι; Ειδικά για ένα υπερκινητικό μωρό. Και μ όλα αυτά τα "αξεσουάρ"πάνω του  να τον κρατάμε αγκαλιά …

Τα πρωτα γενέθλια! !ενας χρονος μαμακουλα!!

Περασαν και τα πρωτα μας γενεθλια.!! Ενας ολοκληρος χρονος με το ζουζουνι μας.Ενας χρόνος  μαμα! Υπεροχος χρονος ολο αγκαλιες μετο μωρακι μου. Ποσο γρηγορα περναει ο καιρος.. Και ποσα πραγματα ζησαμε ολοι μαζι σαν οικογένεια. Καποιος να σταματησει λιγο τον χρονο ρε παιδιά.. να διαρκεσει ακομη λιγο η αγκαλια με το μωρο, το γελακι του το δυνατο οταν ξεκαρδιζεται. Λιγο ακομη γιατι δεν προλαβαινω να τα χορτασω.. Λογω της μετακομισης δεν μπορεσαμε να κανουμε κατι ιδιαιτερο για τα πρωτα του γενέθλια. Η γιορτουλα μας εγινε στο σπιτι των γονιων μου γιατι το δικο μας ηταν σαν βομβαρδισμενο τοπιο. Πηραμε μερικα μπαλονια και παραγγειλαμε μια τουρτιτσα. Απο το μεσημέρι  μαζι με την μαμα μου φτιαξαμε 2 σπανακοπιττες κ τυροπιττακια. Στολισαμε τα μπαλονια και έτοιμοι  για να βαλουμε το κερακι μας και να κανουμε το πρωτο φουυυυ!!Ο Δημητρης ενθουσιαστηκε με τα μπαλονια και προσπαθούσε να τα πιάσει. Αλλά  όλο του εφευγαν απο τα χέρια και αυτός μπουσουλουσε γρήγορα απο πίσω γελοντας δυνατά. Αυτο το γέλι…

Η Στρωματσάδα μας!!

Θα σας πω για τα καλά της στρωματσάδας.Όπως τα είδα εγώ.

Αρχικά όταν γεννήθηκε το Δημητρακης μας κοιμομασταν όλοι μαζί στο δωμάτιο μας ,έχοντας το πορτ μπεμπε διπλά σε μένα. Όλα καλά λοιπόν!! Μέχρι που έφτασε στο σημείο να μην χωράει πλέον και να κρατιέται από τις άκρες για να σηκωθεί. Περίπου δηλαδή στους 7 μήνες .Τότε ήταν που "έπρεπε" να πάει στην κούνια του στο δωμάτιο του.
Αλλα εμένα δεν μου καθόταν καλά να τον αφήσω μόνο του και να πηγαινοέρχομαι τη νύχτα. Οπότε μεταφέρθηκα εγώ στο παιδικό δωμάτιο μαζί του. Ενώσαμε την κούνια με ένα καναπέ και κοιμόμασταν εκεί μαμά και γιος. Ο μπαμπάς στη κρεβατοκάμαρα μόνος του.  Αυτό μετά από 3 μήνες αποφασίσαμε να το αλλάξουμε ,γιατί δεν μπορούσαμε άλλο χωριστά. Τον μπαμπά μας τον έφαγε η μοναξιά στο διπλό κρεβάτι.

Έτσι, αφού αδειάσαμε το παιδικό δωμάτιο από έπιπλα ,βάλαμε το στρώμα στο πάτωμα πάνω σε παζλ και πλέον κοιμόμαστε όλοι μαζί!! Δεν υπάρχει φόβος να πέσει το μωρό και να χτυπήσει. Έμαθε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει από τ…