Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

27 Μαρτίου..

Πέρασε και η 25η Μαρτίου... 

 Ο Καιρός πάλι χάλασε, αν και είχα την ελπίδα ότι αυτό το 3ήμερο θα έφτιαχνε κάπως..
Τον άντρα μου τον κάλεσαν στην δουλειά και τις 3 μέρες. Αλλά τι να κάνουμε??Έτσι όπως έχει καταντήσει το εργασιακό λέμε ευτυχώς που υπάρχει δουλειά. Πλέον κανείς δεν έχει χρόνο για την οικογένειά του. Αυτό με στεναχωρεί πολύ...
Ίσως να φταίει και ο καιρός που χωρίς να το θέλω επηρεάζει πάντα την ψυχολογία μου..
Να αλλάξω διάθεση τώρα!! Την προηγούμενη δευτέρα πήγαμε για τον ΄β επιπέδου υπέρηχο!!
Ήμασταν ενθουσιασμένοι!!Ανυπομονούσα να δω το μωρό μετά από ένα μήνα και ήταν υπέροχο!!Και πολύ συγκινητικό να βλέπεις ένα μικρό ανθρωπάκι να κουνιέται μέσα σου!!Μοναδική εμπειρία!!
Ευτυχώς όλα καλά μας τα είπαν οι γιατροί και κάπως ηρέμησα γιατί ενώ έχω μπει στον 6ο πολλοί μου λένε ότι έχω πολύ μικρή κοιλιά και φοβήθηκα μήπως κάτι πάει στραβά...Ευτυχώς ...Τώρα ηρέμησα.

Ο καιρός περνάει πολύ γρήγορα και μείναν μόλις 3 μήνες ακόμη !!! Φοβάμαι πολύ τον τοκετό..και γενικά έχω αγωνία, σαν νέα μαμά. Όταν λέω στον γιατρό ότι φοβάμαι και στου γύρω μου, μου λένε ότι είμαι υπερβολική. Εγώ πάλι πιστεύω ότι είναι λογικό να φοβάσαι για κάτι που δεν ξέρεις και πιστεύω ότι πολλές ακόμη κοπέλες που είναι στην θέση μου νιώθουν το ίδιο.
Πλέον τα βράδια ξυπνάω τουλάχιστον μία φορά και δεν μπορώ να κοιμηθώ ξανά γιατί δυσκολεύομαι να αναπνεύσω και αρχίζω τις σκέψεις...Η ψυχολογία μου μια είναι στα πάνω της μία στα κάτω της.


Δεν ξέρω αν για αυτό ευθύνονται οι ορμόνες της εγκυμοσύνης όπως λένε..Νιώθω ότι όλα γίνονται πολύ γρήγορα, ότι ο καιρός περνάει γρήγορα και με σέρνει κ'μένα μαζί του...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΠΤΔΘ 2018

Ο θηλασμος για μενα ειναι μια σχεση.Μια σχεση που δινει δυναμη στη μαμα και στο μωρο..Ξεπερνώντας τις πρωτες δυσκολιες, πληγωμενες θηλες κ αυπνια τα πραγματα εγιναν αρκετα εύκολα  για εμας. Και οποτε " κουμπωνε" το μωρο στο στηθος μου ενιωθα μια ηρεμια, οπως και εκεινο.Οτι κανεις δε μπορει να μας χωρισει ,εκεινη τη μαγικη στιγμη γινομαστε ενα σωμα..
15 μηνες μετα νιωθω ακριβως το ιδιο συναίσθημα καθε φορα που θηλαζει.Ειμαστε μια αγκαλια δυνατη.
Καθε φορα που γυρναω απο τη δουλειά  και ερχεται τρεχοντας πανω μου  να θηλασει νιωθω πως αναπληρωνουμε τον χαμενο χρονο οσο ελειπα.Ηρεμουμε κ οι δυο.
Δευτερη χρονια για εμας που βρεθηκαμε στη γιορτουλα αυτη του δημοσιου θηλασμου και νιωθω μια μικρη συγκινιση.
Ηταν ολα υπεροχα. Ο καιρος μας εκανε τη χαρη και περασαμε ομορφα και οι γονεις και τα παιδακια.Παιχνιδι μουσικη και πολλες εκπληξεις και δωρακια.
Ευχαρίστω τη φιλη μου και συναδελφισσα μου Κατερινα μου με ωθησε στο να θηλασω και με ενημερωσε πολυ πριν γεννησω.

Τα φετινα αναμνηστι…

κοιμήσουυ μονο για λιγο

Πόσο μου εχει λειψει να γραψω μια αναρτηση!!!
Τρέχοντας με δουλεια, μωρο και σπιτι, δεν εχω χρόνο να απολαυσω ουτε καν ενα καφε με ηρεμια, απλα χωρις να κανω τιποτα, χωρις να μου μιλαει κανεις κ χωρις να τρεχω πισω απο τον Δημήτρη να προλαβω καποια αταξια του...
Τωρα πλεον που στην καθημερινότητα  μου μπηκε κ η δουλειά,  πιο δυσκολα μπαινει πρόγραμμα στο μωρο κ στις δουλειες του σπιτιού. Υπαρχουν στιγμες που νιωθω πως θα καταρευσω κ ας δουλευω ημιαπασχολιση..Και σκέφτομαι τις μανουλες που δουλεύουν 8 ωρες κ περισσότερο...
Η στοιβα με τα ασιδερωτα μεγαλωνει, ο νεροχυτης γεματος με πιατα παντα..Ο Δημητρης μαλλον βιωνει το αγχος αποχωρισμου πολυ εντονα και θέλει να ειναι μονο στην αγκαλια μου.Οποτε ολες μα όλες οι δουλειες γινονται μονο αν κοιμαται.Και επειδη τυχαινει εκεινες τις ωρες να ειμαι στη δουλεια...οταν κοιμηθει για βραδυ οι σκουπες κ οι σφουγγαριστρες περνουν φωτια..Εχει γινει βραδυνη μας ρουτινα..Μια κουραστικη ρουτινα.
Υπαρχουν στιγμες που ολα ειναι ενα μπαχαλο.Στο μυαλο μου…

Τα πρωτα γενέθλια! !ενας χρονος μαμακουλα!!

Περασαν και τα πρωτα μας γενεθλια.!! Ενας ολοκληρος χρονος με το ζουζουνι μας.Ενας χρόνος  μαμα! Υπεροχος χρονος ολο αγκαλιες μετο μωρακι μου. Ποσο γρηγορα περναει ο καιρος.. Και ποσα πραγματα ζησαμε ολοι μαζι σαν οικογένεια. Καποιος να σταματησει λιγο τον χρονο ρε παιδιά.. να διαρκεσει ακομη λιγο η αγκαλια με το μωρο, το γελακι του το δυνατο οταν ξεκαρδιζεται. Λιγο ακομη γιατι δεν προλαβαινω να τα χορτασω.. Λογω της μετακομισης δεν μπορεσαμε να κανουμε κατι ιδιαιτερο για τα πρωτα του γενέθλια. Η γιορτουλα μας εγινε στο σπιτι των γονιων μου γιατι το δικο μας ηταν σαν βομβαρδισμενο τοπιο. Πηραμε μερικα μπαλονια και παραγγειλαμε μια τουρτιτσα. Απο το μεσημέρι  μαζι με την μαμα μου φτιαξαμε 2 σπανακοπιττες κ τυροπιττακια. Στολισαμε τα μπαλονια και έτοιμοι  για να βαλουμε το κερακι μας και να κανουμε το πρωτο φουυυυ!!Ο Δημητρης ενθουσιαστηκε με τα μπαλονια και προσπαθούσε να τα πιάσει. Αλλά  όλο του εφευγαν απο τα χέρια και αυτός μπουσουλουσε γρήγορα απο πίσω γελοντας δυνατά. Αυτο το γέλι…