Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Με αφορμη τα μαρτακια

Φέτος τα βραχιολακια μαρτη, είπα να τα κάνω λίγο διαφορετικά από ότι συνηθίζω.  Ψάχνοντας λίγο στο internet  βρήκα 2 πλέξεις ,με τις οποίες δεν είχα ασχοληθεί καθόλου μέχρι τώρα. Πραγματικά εντυπωσιάστηκα με το πόσο εύκολες είναι και πόσο χαλαρωτικές...

Αφού έφτιαξα πρώτα τα μαρτακια, είπα να μην μείνω σε αυτά μόνο και να φτιάξω κι άλλα βραχιολακια. Να παίξω με τα χρώματα και να κάνω διάφορους συνδυασμούς. Και τελικά κόλλησα τόσο πολύ με αυτό και πλέον, που με χάνεις ,που με βρίσκεις, με ένα βραχιολακι θα ασχολούμαι.!!
Μ' άρεσε πολύ και σαν ασχολία , και σαν αποτέλεσμα. Και πιστέψτε με ! Είναι πολύ χαλαρωτικό.

Η πρώτη πλέξη είναι τα βραχιολάκια Φιλίας. Ήταν παλιότερα στην μόδα και τώρα επανήλθαν. Μπορείς να συνδυάσεις ότι χρώμα σ' αρέσει. Όσα πιο πολλά κορδονάκια, τόσο πιο πλατύ θα βγει το βραχιόλι. Εδώ δείχνει αναλυτικά πως γίνεται. Και είναι πολύ απλό. Φαντασία να έχεις για διαφορετικούς συνδυασμούς.!!








Η επόμενη πλέξη είναι η τεχνική  kumihimo. Τόσο απλή που νιώθεις πραγματικά ότι το βραχιόλι φτιάχνεται μόνο του!!  Εδω μπορείς να μάθεις πως! Θα κολλήσεις και θα θες να φτιάξεις για όλους!  Είναι μια ωραία ιδέα και για μαρτυρικά σε βάφτιση. Τώρα που ετοιμάζουμε την βάφτιση του Δημήτρακη μας, σκέφτομαι να τα κάνω,στα χρώματα που επιλέξαμε.  Επίσης η συγκεκριμένη πλέξη μπορεί να γίνει και κολιέ.

το αγαπημένο μου!!



Σχόλια

Ο χρήστης Zina Z είπε…
πολυ ομορφα εγιναν και με υπεροχα χρωματακια
Ο χρήστης Gianna Tok είπε…
Ευχαριστω πολυ Ζηνα μου.Θα φτιαξω κιαλλα χρωματα!!Εχω κολλησει.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ενα χερακι μικρο με πολυ δυναμη

Ένα χεράκι μικρό με χαϊδεύει απαλά ξανά και ξανά στον ώμο..Είμαστε επιτέλους σπίτι.
Αυτές οι μέρες είχαν πολύ κλάμα και ταλαιπωρία για το μικρό μας. Πολύ άγχος για εμάς και στεναχώρια.

Εγώ ξαπλωμένη δίπλα του να τον θηλάζω και αυτός να κοιμάται ήρεμος. Με το χεράκι του να με χαϊδεύει.. Όλη νύχτα με χάιδευε.Μου το είπε ο Κώστας που καθόταν τα προηγούμενα βράδια δίπλα στο κρεβάτι στην κλινική και μας παρακολουθούσε. Πρόσεχε το μικρό μας. Έπρεπε να είναι ήρεμος και να μην τραβήξει τον καθετήρα. Όσο εγώ τον είχα στην αγκαλιά μου, να με νιώθει και να ηρεμεί.
 Παρ όλη την ταλαιπωρία και το κλάμα που έριξε αυτή την εβδομάδα, χαιρετούσε όλο τον κόσμο στην κλινική και γελούσε φωναχτά στα παιδάκια.

Πως μπορείς να περιορίσεις σε ακινησία ένα μωράκι; Να μην γυρνάει , να μην κάθεται να μην στέκεται;  Να μην τραβήξει τον καθετήρα και να μην σταθεί στα πόδια του εφόσον είχε ορό από το ποδαράκι; Ειδικά για ένα υπερκινητικό μωρό. Και μ όλα αυτά τα "αξεσουάρ"πάνω του  να τον κρατάμε αγκαλιά …

Τα πρωτα γενέθλια! !ενας χρονος μαμακουλα!!

Περασαν και τα πρωτα μας γενεθλια.!! Ενας ολοκληρος χρονος με το ζουζουνι μας.Ενας χρόνος  μαμα! Υπεροχος χρονος ολο αγκαλιες μετο μωρακι μου. Ποσο γρηγορα περναει ο καιρος.. Και ποσα πραγματα ζησαμε ολοι μαζι σαν οικογένεια. Καποιος να σταματησει λιγο τον χρονο ρε παιδιά.. να διαρκεσει ακομη λιγο η αγκαλια με το μωρο, το γελακι του το δυνατο οταν ξεκαρδιζεται. Λιγο ακομη γιατι δεν προλαβαινω να τα χορτασω.. Λογω της μετακομισης δεν μπορεσαμε να κανουμε κατι ιδιαιτερο για τα πρωτα του γενέθλια. Η γιορτουλα μας εγινε στο σπιτι των γονιων μου γιατι το δικο μας ηταν σαν βομβαρδισμενο τοπιο. Πηραμε μερικα μπαλονια και παραγγειλαμε μια τουρτιτσα. Απο το μεσημέρι  μαζι με την μαμα μου φτιαξαμε 2 σπανακοπιττες κ τυροπιττακια. Στολισαμε τα μπαλονια και έτοιμοι  για να βαλουμε το κερακι μας και να κανουμε το πρωτο φουυυυ!!Ο Δημητρης ενθουσιαστηκε με τα μπαλονια και προσπαθούσε να τα πιάσει. Αλλά  όλο του εφευγαν απο τα χέρια και αυτός μπουσουλουσε γρήγορα απο πίσω γελοντας δυνατά. Αυτο το γέλι…

Η Στρωματσάδα μας!!

Θα σας πω για τα καλά της στρωματσάδας.Όπως τα είδα εγώ.

Αρχικά όταν γεννήθηκε το Δημητρακης μας κοιμομασταν όλοι μαζί στο δωμάτιο μας ,έχοντας το πορτ μπεμπε διπλά σε μένα. Όλα καλά λοιπόν!! Μέχρι που έφτασε στο σημείο να μην χωράει πλέον και να κρατιέται από τις άκρες για να σηκωθεί. Περίπου δηλαδή στους 7 μήνες .Τότε ήταν που "έπρεπε" να πάει στην κούνια του στο δωμάτιο του.
Αλλα εμένα δεν μου καθόταν καλά να τον αφήσω μόνο του και να πηγαινοέρχομαι τη νύχτα. Οπότε μεταφέρθηκα εγώ στο παιδικό δωμάτιο μαζί του. Ενώσαμε την κούνια με ένα καναπέ και κοιμόμασταν εκεί μαμά και γιος. Ο μπαμπάς στη κρεβατοκάμαρα μόνος του.  Αυτό μετά από 3 μήνες αποφασίσαμε να το αλλάξουμε ,γιατί δεν μπορούσαμε άλλο χωριστά. Τον μπαμπά μας τον έφαγε η μοναξιά στο διπλό κρεβάτι.

Έτσι, αφού αδειάσαμε το παιδικό δωμάτιο από έπιπλα ,βάλαμε το στρώμα στο πάτωμα πάνω σε παζλ και πλέον κοιμόμαστε όλοι μαζί!! Δεν υπάρχει φόβος να πέσει το μωρό και να χτυπήσει. Έμαθε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει από τ…