Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

8 μήνες μαμακουλα

Σήμερα κλείνω 8 μήνες ως μαμά!! Η ζωή μου άλλαξε μονομιάς από τότε. Άλλη γυναίκα μπήκα στην κλινική,και άλλη βγήκα. Εντελώς άλλη όμως. Όλη μου η σκέψη πλέον είναι σε αυτό το μικρο ανθρωπάκι. Η διάθεση μου μεταβάλλεται συνεχώς και επηρεάζεται από ένα χαμογελακι ή ένα δάκρυ. Από την απόλυτη ευτυχία στη μοναχική θλίψη. Έτσι απλά. Μονο αυτό μετράει τοοοοσοο πολύ πλέον.Το χαμογελάκι.

8 μηνών.. Δεν έχει κανένα δοντάκι. Τρώει ελάχιστα. Θηλάζει ασταμάτητα. Και ψάχνει συνέχεια από κάπου να πιαστεί για να σηκωθεί στα ποδαράκια του. Χαρίζει χαμόγελα, απλόχερα, σε γνωστούς και άγνωστους. Αυτός είναι. Κάθε μέρα κάτι νέο. Ένας ήχος ,ένα νάζι, ένα βηματάκι .
Ο καιρός περνάει υπέροχα.Είναι φανταστικό να είμαι συνέχεια μαζί του και να καλύπτω κάθε του ανάγκη.Μέρα και νύχτα.

Ο καιρός όμως.. περνάει και γρήγορα.. Σε ένα μήνα επιστρέφω στην δουλειά μου. Στη σκέψη ότι θα λείπω κάποιες ώρες από κοντά του, χωρίς να μπορέσω να του εξηγήσω γιατί και για πόσο, κλαίω.
Απλά θα λείπω.Απλά δε θα 'μαι εκεί όταν με ψάξει.. Πως θα νιώθει άραγε όταν θα αναρωτιέται που πήγα ; Όταν δεν θα μπορεί κάποιος να του εξηγήσει πότε θα γυρίσω; Μήπως θα νιώσει απογοήτευση; Μήπως προδοσία; Θα χάσει την εμπιστοσύνη του;

Μακάρι να είχα ακόμη λίγο χρόνο μαζί του.. Να βλέπω κάθε χαμόγελο και κάθε κατόρθωμά του και όχι να μου τα περιγράφουν.. Μακάρι να μπορούσα να το δω πιο αισιόδοξα όλο αυτό.



στέκομαι!!



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το κουκούτσακι του Δημήτρη

Πριν κάποιο καιρό μου μπήκε στο μυαλό να φυτέψω κουκούτσια από μανταρίνι να δω τι θα βγει. Δεν με νοιάζει αν βγει μανταρίνι η κάτι άλλο .. ήθελα απλά κάτι να φυτρώσει.
Φάγαμε λοιπόν το μανταρίνι και φύλακφ σε ένα χαρτάκι τα κουκούτσια να στεγνώσουν . Μετά από κάποιες ώρες που ξεράθηκαν ,πήρα ένα μαχαιράκι και τα ξεφλούδισα προσεχτικά να μην πληγωθεί ο σπόρος. Τα άφησα σε ένα μπολακι ψηλά για να ασχοληθώ μετά που θα κοιμόταν ο Δημήτρης. Μετά από λίγο τον βλέπω να κρατάει το μπολ με τα κουκούτσια και να έχει βάλει ένα στο στομα. Αμέσως του τα πήρα και τον μάλωσα. Δεν συνηθίζει γενικά να πειράζει και να παίρνει κάτι στα κρυφά. Οπότε μόλις του τα πήρα και του είπα ότι δεν είναι φαγητό ,άρχισε να κλαίει. Είμαι σίγουρη πως κατάλαβε ότι δεν έπρεπε να τα πάρει και έκλαιγε για αυτό.
Το ένα από τα κουκούτσια είχε ένα σημάδι από το δοντακι του. Μια μικρή πληγη δηλαδή, ίσα ίσα να φαίνεται στο πράσινο σπορακι από κάτω.
Ηρεμισαμε και μετά που κοιμήθηκε  τα έβαλα ανάμεσα σε δύο βρεγμένα κομμάτια απ…

Ένα ακόμη αστερακι

Δεν ξέρω με τι λόγια να περιγράψω αυτό που νιώθω.Ολα άλλαξα από τη μια μέρα στην άλλη.Ηρθαν τα πάνω κάτω.
Χάθηκε το μικρό το σπορακι μας στην 16 εβδομάδα. Έτσι ξαφνικά.Χωρις συμπτώματα. Η κύηση παλινδρόμησε. Μόνο αυτό δεν περίμενα να μου πει ο γιατρός όταν πήγα να με δει. Τώρα παίρνω δύναμη από τις αγκαλιές του Δημήτρη ,τα παιχνίδια και τις βόλτες μας. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη για μια επόμενη φορά.  Έχουμε πλέον ένα δικό μας αστέρι στον ουρανό και κάθε βράδυ το ψάχνω για να του πω καληνύχτα και να μας προσέχει

Η Στρωματσάδα μας!!

Θα σας πω για τα καλά της στρωματσάδας.Όπως τα είδα εγώ.

Αρχικά όταν γεννήθηκε το Δημητρακης μας κοιμομασταν όλοι μαζί στο δωμάτιο μας ,έχοντας το πορτ μπεμπε διπλά σε μένα. Όλα καλά λοιπόν!! Μέχρι που έφτασε στο σημείο να μην χωράει πλέον και να κρατιέται από τις άκρες για να σηκωθεί. Περίπου δηλαδή στους 7 μήνες .Τότε ήταν που "έπρεπε" να πάει στην κούνια του στο δωμάτιο του.
Αλλα εμένα δεν μου καθόταν καλά να τον αφήσω μόνο του και να πηγαινοέρχομαι τη νύχτα. Οπότε μεταφέρθηκα εγώ στο παιδικό δωμάτιο μαζί του. Ενώσαμε την κούνια με ένα καναπέ και κοιμόμασταν εκεί μαμά και γιος. Ο μπαμπάς στη κρεβατοκάμαρα μόνος του.  Αυτό μετά από 3 μήνες αποφασίσαμε να το αλλάξουμε ,γιατί δεν μπορούσαμε άλλο χωριστά. Τον μπαμπά μας τον έφαγε η μοναξιά στο διπλό κρεβάτι.

Έτσι, αφού αδειάσαμε το παιδικό δωμάτιο από έπιπλα ,βάλαμε το στρώμα στο πάτωμα πάνω σε παζλ και πλέον κοιμόμαστε όλοι μαζί!! Δεν υπάρχει φόβος να πέσει το μωρό και να χτυπήσει. Έμαθε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει από τ…