Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η αγαπημένη μας ώρα.!!

Δε θα ξεχάσω την πρώτη μας νύχτα στο σπίτι όταν γυρίσαμε από την κλινική.

Δεν μπορούσα με τίποτα να βολευτώ στο κρεβάτι και δεν άντεχα να έχω το πορτ μπεμπε διπλά μου όπως αρχικά είχαμε σκεφτεί. Μου φαινόταν πολύ δύσκολο. Νυσταζα τόσο πολύ και  με τραβούσαν και τα ράμματα.Πονούσε το στήθος μου από τις πληγές που είχα.Τελικά την έβγαλα στο παιδικό δωμάτιο..καθιστή στην πολυθρόνα, με το μωρό αγκαλιά και τον Κωστα να πηγαινοερχεται και να μου φέρνει νερό να πιω. Και μόλις το μωρό κοιμόταν και το ακουμπούσα στο κουνάκι του, ξυπνούσε και έκλαιγε...και πάλι από την αρχή..

Την επόμενη μέρα ήρθαν οι γονείς μου. Και τελικά με έπεισε ο μπαμπάς μου να ξαναδοκιμάσω με το κουνάκι δίπλα μου. Από την κούραση και την αϋπνία είχα νεύρα, με έπιασε και το πείσμα μου, αλλά ήξερα πως έχει δίκιο και στην ουσία αυτό ήθελα και εγώ. Το μωρό δίπλα μου.
Την δεύτερη νύχτα λίγο καλύτερα,λίγο όμως.. Το ξενύχτι και οι πόνοι συνεχίζονταν, τα νεύρα και το άγχος και αυτά. Άυπνοι και οι δυο.. 
Με πολύυ νερό και υπομονή ,οι μέρες και οι νύχτες πέρασαν και οι πόνοι έφυγαν. Και από το στήθος και από τα ράμματα. Και ήρθαν και οι πρώτες νύχτες που κοιμηθήκαμε 4..5..6 ώρες σερί !!! Και τα νεύρα έφυγαν. Και ο μπαμπάς μου είχε δίκιο.

Και φτάνω στο σήμερα.. στο απόψε.

 Στην ώρα μας την αγαπημένη. Την ώρα που μετά το βραδινό μπάνιο ξαπλώνει μέσα στην αγκαλιά μου,θηλάζοντας μισοκοιμησμένος.. Ακόμη ένα βράδυ που θα κοιμηθεί δίπλα μου στο κουνάκι του. Αυτό, που το πρώτο βράδυ με ενοχλούσε τόσο πολύ και που ξέρω πως σε λίγο καιρό δεν θα χωράει πια μέσα. Κάθε βράδυ το κολλάω στην κυριολεξία στο κρεβάτι,δίπλα σε μένα και σκέφτομαι την πρώτη νύχτα.
Θέλω αυτή η όμορφη φάση να κρατήσει όσο πιο πολύ γίνεται...


Σχόλια

Ο χρήστης Ελένη B είπε…
Αυτό είναι ευτυχία!
Ο χρήστης Gianna Tok είπε…
αυτό ακριβώς.!!τώρα άρχισε να με κρατάει κιόλας..αλοιφή γίνομαι η μάνα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ένα ακόμη αστερακι

Δεν ξέρω με τι λόγια να περιγράψω αυτό που νιώθω.Ολα άλλαξα από τη μια μέρα στην άλλη.Ηρθαν τα πάνω κάτω.
Χάθηκε το μικρό το σπορακι μας στην 16 εβδομάδα. Έτσι ξαφνικά.Χωρις συμπτώματα. Η κύηση παλινδρόμησε. Μόνο αυτό δεν περίμενα να μου πει ο γιατρός όταν πήγα να με δει. Τώρα παίρνω δύναμη από τις αγκαλιές του Δημήτρη ,τα παιχνίδια και τις βόλτες μας. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη για μια επόμενη φορά.  Έχουμε πλέον ένα δικό μας αστέρι στον ουρανό και κάθε βράδυ το ψάχνω για να του πω καληνύχτα και να μας προσέχει

Ενα βροχερο πρωινό

Περασε αλήθεια πολύς καιρός που δεν έχω γράψει τίποτα στο μπλογκ.
Το μυαλό μου τον τελευταίο καιρό και η διάθεση μου περίεργη. Μια στα πάνω μου μια στα κάτω μου.
Έχει εδώ και ένα μήνα περίπου που έμαθα ότι ο Δημήτρης μας θα γίνει μεγάλος αδερφός και ακόμη δεν το έχω συνειδητοποιήσει για τα καλά..
Μια καθιστεριση μέσα στο Πάσχα , ένα θετικό τεστ και ένας υπέρηχος με ένα κεφαλάκι να που θυμίζει ανθρωπάκο.
Σίγουρα η πρώτη με τη δεύτερη εγκυμοσύνη δεν είναι το ίδιο.Πλεον μέσα στη μέρα δεν έχω χρόνο να χαϊδεύω την κοιλιά μου και να ονειρεύομαι όπως την πρώτη φορά. Αυτή τη φορά ξέρω πιο καλά τι να περιμένω. Άλλα άγχη και άλλες αγωνίες αλλά μια είναι ίδια. Η αγωνία απλά να είναι καλά . Να πάνε όλα καλά.  Η Χαρά είναι η ίδια. Αυτό είναι σίγουρο.Έχω άδεια από η δουλειά τώρα και είμαι σπίτι με το Δημήτρη. Χαίρεται πολύ που με έχει όλη μέρα. Βρήκαμε νέους ρυθμούς στη καθημερινότητα. Θέλω να το απολαύσω αυτό το χρονικό διάστημα που θα είμαστε τα δυο μας σπίτι. Μεγαλώνει γρήγορα. Σε δύο μήνες θα …

Τα πρωτα γενέθλια! !ενας χρονος μαμακουλα!!

Περασαν και τα πρωτα μας γενεθλια.!! Ενας ολοκληρος χρονος με το ζουζουνι μας.Ενας χρόνος  μαμα! Υπεροχος χρονος ολο αγκαλιες μετο μωρακι μου. Ποσο γρηγορα περναει ο καιρος.. Και ποσα πραγματα ζησαμε ολοι μαζι σαν οικογένεια. Καποιος να σταματησει λιγο τον χρονο ρε παιδιά.. να διαρκεσει ακομη λιγο η αγκαλια με το μωρο, το γελακι του το δυνατο οταν ξεκαρδιζεται. Λιγο ακομη γιατι δεν προλαβαινω να τα χορτασω.. Λογω της μετακομισης δεν μπορεσαμε να κανουμε κατι ιδιαιτερο για τα πρωτα του γενέθλια. Η γιορτουλα μας εγινε στο σπιτι των γονιων μου γιατι το δικο μας ηταν σαν βομβαρδισμενο τοπιο. Πηραμε μερικα μπαλονια και παραγγειλαμε μια τουρτιτσα. Απο το μεσημέρι  μαζι με την μαμα μου φτιαξαμε 2 σπανακοπιττες κ τυροπιττακια. Στολισαμε τα μπαλονια και έτοιμοι  για να βαλουμε το κερακι μας και να κανουμε το πρωτο φουυυυ!!Ο Δημητρης ενθουσιαστηκε με τα μπαλονια και προσπαθούσε να τα πιάσει. Αλλά  όλο του εφευγαν απο τα χέρια και αυτός μπουσουλουσε γρήγορα απο πίσω γελοντας δυνατά. Αυτο το γέλι…