Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η αγαπημένη μας ώρα.!!

Δε θα ξεχάσω την πρώτη μας νύχτα στο σπίτι όταν γυρίσαμε από την κλινική.

Δεν μπορούσα με τίποτα να βολευτώ στο κρεβάτι και δεν άντεχα να έχω το πορτ μπεμπε διπλά μου όπως αρχικά είχαμε σκεφτεί. Μου φαινόταν πολύ δύσκολο. Νυσταζα τόσο πολύ και  με τραβούσαν και τα ράμματα.Πονούσε το στήθος μου από τις πληγές που είχα.Τελικά την έβγαλα στο παιδικό δωμάτιο..καθιστή στην πολυθρόνα, με το μωρό αγκαλιά και τον Κωστα να πηγαινοερχεται και να μου φέρνει νερό να πιω. Και μόλις το μωρό κοιμόταν και το ακουμπούσα στο κουνάκι του, ξυπνούσε και έκλαιγε...και πάλι από την αρχή..

Την επόμενη μέρα ήρθαν οι γονείς μου. Και τελικά με έπεισε ο μπαμπάς μου να ξαναδοκιμάσω με το κουνάκι δίπλα μου. Από την κούραση και την αϋπνία είχα νεύρα, με έπιασε και το πείσμα μου, αλλά ήξερα πως έχει δίκιο και στην ουσία αυτό ήθελα και εγώ. Το μωρό δίπλα μου.
Την δεύτερη νύχτα λίγο καλύτερα,λίγο όμως.. Το ξενύχτι και οι πόνοι συνεχίζονταν, τα νεύρα και το άγχος και αυτά. Άυπνοι και οι δυο.. 
Με πολύυ νερό και υπομονή ,οι μέρες και οι νύχτες πέρασαν και οι πόνοι έφυγαν. Και από το στήθος και από τα ράμματα. Και ήρθαν και οι πρώτες νύχτες που κοιμηθήκαμε 4..5..6 ώρες σερί !!! Και τα νεύρα έφυγαν. Και ο μπαμπάς μου είχε δίκιο.

Και φτάνω στο σήμερα.. στο απόψε.

 Στην ώρα μας την αγαπημένη. Την ώρα που μετά το βραδινό μπάνιο ξαπλώνει μέσα στην αγκαλιά μου,θηλάζοντας μισοκοιμησμένος.. Ακόμη ένα βράδυ που θα κοιμηθεί δίπλα μου στο κουνάκι του. Αυτό, που το πρώτο βράδυ με ενοχλούσε τόσο πολύ και που ξέρω πως σε λίγο καιρό δεν θα χωράει πια μέσα. Κάθε βράδυ το κολλάω στην κυριολεξία στο κρεβάτι,δίπλα σε μένα και σκέφτομαι την πρώτη νύχτα.
Θέλω αυτή η όμορφη φάση να κρατήσει όσο πιο πολύ γίνεται...


Σχόλια

Ο χρήστης Ελένη B είπε…
Αυτό είναι ευτυχία!
Ο χρήστης Gianna Tok είπε…
αυτό ακριβώς.!!τώρα άρχισε να με κρατάει κιόλας..αλοιφή γίνομαι η μάνα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το κουκούτσακι του Δημήτρη

Πριν κάποιο καιρό μου μπήκε στο μυαλό να φυτέψω κουκούτσια από μανταρίνι να δω τι θα βγει. Δεν με νοιάζει αν βγει μανταρίνι η κάτι άλλο .. ήθελα απλά κάτι να φυτρώσει.
Φάγαμε λοιπόν το μανταρίνι και φύλακφ σε ένα χαρτάκι τα κουκούτσια να στεγνώσουν . Μετά από κάποιες ώρες που ξεράθηκαν ,πήρα ένα μαχαιράκι και τα ξεφλούδισα προσεχτικά να μην πληγωθεί ο σπόρος. Τα άφησα σε ένα μπολακι ψηλά για να ασχοληθώ μετά που θα κοιμόταν ο Δημήτρης. Μετά από λίγο τον βλέπω να κρατάει το μπολ με τα κουκούτσια και να έχει βάλει ένα στο στομα. Αμέσως του τα πήρα και τον μάλωσα. Δεν συνηθίζει γενικά να πειράζει και να παίρνει κάτι στα κρυφά. Οπότε μόλις του τα πήρα και του είπα ότι δεν είναι φαγητό ,άρχισε να κλαίει. Είμαι σίγουρη πως κατάλαβε ότι δεν έπρεπε να τα πάρει και έκλαιγε για αυτό.
Το ένα από τα κουκούτσια είχε ένα σημάδι από το δοντακι του. Μια μικρή πληγη δηλαδή, ίσα ίσα να φαίνεται στο πράσινο σπορακι από κάτω.
Ηρεμισαμε και μετά που κοιμήθηκε  τα έβαλα ανάμεσα σε δύο βρεγμένα κομμάτια απ…

Ένα ακόμη αστερακι

Δεν ξέρω με τι λόγια να περιγράψω αυτό που νιώθω.Ολα άλλαξα από τη μια μέρα στην άλλη.Ηρθαν τα πάνω κάτω.
Χάθηκε το μικρό το σπορακι μας στην 16 εβδομάδα. Έτσι ξαφνικά.Χωρις συμπτώματα. Η κύηση παλινδρόμησε. Μόνο αυτό δεν περίμενα να μου πει ο γιατρός όταν πήγα να με δει. Τώρα παίρνω δύναμη από τις αγκαλιές του Δημήτρη ,τα παιχνίδια και τις βόλτες μας. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη για μια επόμενη φορά.  Έχουμε πλέον ένα δικό μας αστέρι στον ουρανό και κάθε βράδυ το ψάχνω για να του πω καληνύχτα και να μας προσέχει

Η Στρωματσάδα μας!!

Θα σας πω για τα καλά της στρωματσάδας.Όπως τα είδα εγώ.

Αρχικά όταν γεννήθηκε το Δημητρακης μας κοιμομασταν όλοι μαζί στο δωμάτιο μας ,έχοντας το πορτ μπεμπε διπλά σε μένα. Όλα καλά λοιπόν!! Μέχρι που έφτασε στο σημείο να μην χωράει πλέον και να κρατιέται από τις άκρες για να σηκωθεί. Περίπου δηλαδή στους 7 μήνες .Τότε ήταν που "έπρεπε" να πάει στην κούνια του στο δωμάτιο του.
Αλλα εμένα δεν μου καθόταν καλά να τον αφήσω μόνο του και να πηγαινοέρχομαι τη νύχτα. Οπότε μεταφέρθηκα εγώ στο παιδικό δωμάτιο μαζί του. Ενώσαμε την κούνια με ένα καναπέ και κοιμόμασταν εκεί μαμά και γιος. Ο μπαμπάς στη κρεβατοκάμαρα μόνος του.  Αυτό μετά από 3 μήνες αποφασίσαμε να το αλλάξουμε ,γιατί δεν μπορούσαμε άλλο χωριστά. Τον μπαμπά μας τον έφαγε η μοναξιά στο διπλό κρεβάτι.

Έτσι, αφού αδειάσαμε το παιδικό δωμάτιο από έπιπλα ,βάλαμε το στρώμα στο πάτωμα πάνω σε παζλ και πλέον κοιμόμαστε όλοι μαζί!! Δεν υπάρχει φόβος να πέσει το μωρό και να χτυπήσει. Έμαθε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει από τ…