Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η αγαπημένη μας ώρα.!!

Δε θα ξεχάσω την πρώτη μας νύχτα στο σπίτι όταν γυρίσαμε από την κλινική.

Δεν μπορούσα με τίποτα να βολευτώ στο κρεβάτι και δεν άντεχα να έχω το πορτ μπεμπε διπλά μου όπως αρχικά είχαμε σκεφτεί. Μου φαινόταν πολύ δύσκολο. Νυσταζα τόσο πολύ και  με τραβούσαν και τα ράμματα.Πονούσε το στήθος μου από τις πληγές που είχα.Τελικά την έβγαλα στο παιδικό δωμάτιο..καθιστή στην πολυθρόνα, με το μωρό αγκαλιά και τον Κωστα να πηγαινοερχεται και να μου φέρνει νερό να πιω. Και μόλις το μωρό κοιμόταν και το ακουμπούσα στο κουνάκι του, ξυπνούσε και έκλαιγε...και πάλι από την αρχή..

Την επόμενη μέρα ήρθαν οι γονείς μου. Και τελικά με έπεισε ο μπαμπάς μου να ξαναδοκιμάσω με το κουνάκι δίπλα μου. Από την κούραση και την αϋπνία είχα νεύρα, με έπιασε και το πείσμα μου, αλλά ήξερα πως έχει δίκιο και στην ουσία αυτό ήθελα και εγώ. Το μωρό δίπλα μου.
Την δεύτερη νύχτα λίγο καλύτερα,λίγο όμως.. Το ξενύχτι και οι πόνοι συνεχίζονταν, τα νεύρα και το άγχος και αυτά. Άυπνοι και οι δυο.. 
Με πολύυ νερό και υπομονή ,οι μέρες και οι νύχτες πέρασαν και οι πόνοι έφυγαν. Και από το στήθος και από τα ράμματα. Και ήρθαν και οι πρώτες νύχτες που κοιμηθήκαμε 4..5..6 ώρες σερί !!! Και τα νεύρα έφυγαν. Και ο μπαμπάς μου είχε δίκιο.

Και φτάνω στο σήμερα.. στο απόψε.

 Στην ώρα μας την αγαπημένη. Την ώρα που μετά το βραδινό μπάνιο ξαπλώνει μέσα στην αγκαλιά μου,θηλάζοντας μισοκοιμησμένος.. Ακόμη ένα βράδυ που θα κοιμηθεί δίπλα μου στο κουνάκι του. Αυτό, που το πρώτο βράδυ με ενοχλούσε τόσο πολύ και που ξέρω πως σε λίγο καιρό δεν θα χωράει πια μέσα. Κάθε βράδυ το κολλάω στην κυριολεξία στο κρεβάτι,δίπλα σε μένα και σκέφτομαι την πρώτη νύχτα.
Θέλω αυτή η όμορφη φάση να κρατήσει όσο πιο πολύ γίνεται...


Σχόλια

Ο χρήστης Ελένη B είπε…
Αυτό είναι ευτυχία!
Ο χρήστης Gianna Tok είπε…
αυτό ακριβώς.!!τώρα άρχισε να με κρατάει κιόλας..αλοιφή γίνομαι η μάνα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΠΤΔΘ 2018

Ο θηλασμος για μενα ειναι μια σχεση.Μια σχεση που δινει δυναμη στη μαμα και στο μωρο..Ξεπερνώντας τις πρωτες δυσκολιες, πληγωμενες θηλες κ αυπνια τα πραγματα εγιναν αρκετα εύκολα  για εμας. Και οποτε " κουμπωνε" το μωρο στο στηθος μου ενιωθα μια ηρεμια, οπως και εκεινο.Οτι κανεις δε μπορει να μας χωρισει ,εκεινη τη μαγικη στιγμη γινομαστε ενα σωμα..
15 μηνες μετα νιωθω ακριβως το ιδιο συναίσθημα καθε φορα που θηλαζει.Ειμαστε μια αγκαλια δυνατη.
Καθε φορα που γυρναω απο τη δουλειά  και ερχεται τρεχοντας πανω μου  να θηλασει νιωθω πως αναπληρωνουμε τον χαμενο χρονο οσο ελειπα.Ηρεμουμε κ οι δυο.
Δευτερη χρονια για εμας που βρεθηκαμε στη γιορτουλα αυτη του δημοσιου θηλασμου και νιωθω μια μικρη συγκινιση.
Ηταν ολα υπεροχα. Ο καιρος μας εκανε τη χαρη και περασαμε ομορφα και οι γονεις και τα παιδακια.Παιχνιδι μουσικη και πολλες εκπληξεις και δωρακια.
Ευχαρίστω τη φιλη μου και συναδελφισσα μου Κατερινα μου με ωθησε στο να θηλασω και με ενημερωσε πολυ πριν γεννησω.

Τα φετινα αναμνηστι…

κοιμήσουυ μονο για λιγο

Πόσο μου εχει λειψει να γραψω μια αναρτηση!!!
Τρέχοντας με δουλεια, μωρο και σπιτι, δεν εχω χρόνο να απολαυσω ουτε καν ενα καφε με ηρεμια, απλα χωρις να κανω τιποτα, χωρις να μου μιλαει κανεις κ χωρις να τρεχω πισω απο τον Δημήτρη να προλαβω καποια αταξια του...
Τωρα πλεον που στην καθημερινότητα  μου μπηκε κ η δουλειά,  πιο δυσκολα μπαινει πρόγραμμα στο μωρο κ στις δουλειες του σπιτιού. Υπαρχουν στιγμες που νιωθω πως θα καταρευσω κ ας δουλευω ημιαπασχολιση..Και σκέφτομαι τις μανουλες που δουλεύουν 8 ωρες κ περισσότερο...
Η στοιβα με τα ασιδερωτα μεγαλωνει, ο νεροχυτης γεματος με πιατα παντα..Ο Δημητρης μαλλον βιωνει το αγχος αποχωρισμου πολυ εντονα και θέλει να ειναι μονο στην αγκαλια μου.Οποτε ολες μα όλες οι δουλειες γινονται μονο αν κοιμαται.Και επειδη τυχαινει εκεινες τις ωρες να ειμαι στη δουλεια...οταν κοιμηθει για βραδυ οι σκουπες κ οι σφουγγαριστρες περνουν φωτια..Εχει γινει βραδυνη μας ρουτινα..Μια κουραστικη ρουτινα.
Υπαρχουν στιγμες που ολα ειναι ενα μπαχαλο.Στο μυαλο μου…

Τα πρωτα γενέθλια! !ενας χρονος μαμακουλα!!

Περασαν και τα πρωτα μας γενεθλια.!! Ενας ολοκληρος χρονος με το ζουζουνι μας.Ενας χρόνος  μαμα! Υπεροχος χρονος ολο αγκαλιες μετο μωρακι μου. Ποσο γρηγορα περναει ο καιρος.. Και ποσα πραγματα ζησαμε ολοι μαζι σαν οικογένεια. Καποιος να σταματησει λιγο τον χρονο ρε παιδιά.. να διαρκεσει ακομη λιγο η αγκαλια με το μωρο, το γελακι του το δυνατο οταν ξεκαρδιζεται. Λιγο ακομη γιατι δεν προλαβαινω να τα χορτασω.. Λογω της μετακομισης δεν μπορεσαμε να κανουμε κατι ιδιαιτερο για τα πρωτα του γενέθλια. Η γιορτουλα μας εγινε στο σπιτι των γονιων μου γιατι το δικο μας ηταν σαν βομβαρδισμενο τοπιο. Πηραμε μερικα μπαλονια και παραγγειλαμε μια τουρτιτσα. Απο το μεσημέρι  μαζι με την μαμα μου φτιαξαμε 2 σπανακοπιττες κ τυροπιττακια. Στολισαμε τα μπαλονια και έτοιμοι  για να βαλουμε το κερακι μας και να κανουμε το πρωτο φουυυυ!!Ο Δημητρης ενθουσιαστηκε με τα μπαλονια και προσπαθούσε να τα πιάσει. Αλλά  όλο του εφευγαν απο τα χέρια και αυτός μπουσουλουσε γρήγορα απο πίσω γελοντας δυνατά. Αυτο το γέλι…