Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

6 μηνών παλικάρι!!

Και ναι!!! Γίναμε 6 μηνών!! Γιορτάζουμε μισό χρόνο ζωής!!  6 μήνες γεμάτοι. Γεμάτες μέρες αλλά και νύχτες με αγκαλιές, με θηλασμούς ,με γέλια και με κλάματα..

Σκέφτομαι τον καιρό που πέρασε. Και πόσα πράγματα ζήσαμε ήδη μαζί με τον Δημητρακη μας. Να είναι καλά εύχομαι και πάντα να μας ξετρελαίνει.

Μεγαλώσαμε λιγάκι και ξεκινήσαμε τις στερεές τροφές εδώ και λίγο καιρό. Αλλα από ότι βλέπω το γαλατακι του δεν το αλλάζει με τίποτα.

Του αρέσει να κάθεται κάτω και να παίζει με τα παιχνίδια του. Γυρνάει από μπρούμυτα ανάσκελα και ανάποδα. Φωνάζει..και φωνάζει δυνατά. Κυρίως όταν βλέπει τον μπαμπά του. Απολαμβάνει το μπάνιο του και γελάει τσιριχτά. Πλατσουρίζει ξετρελαμένος και περιμένει το μασαζακι από τον μπαμπά του μετά το μπάνιο. Ιεροτελεστία καθημερινή.



Είναι κοινωνικούλης και του αρέσει να είναι με κόσμο. Χαμογελάει σε όλους αλλά πάντα τσεκάρει αν είμαι και εγώ τριγύρω.
Πλέον κοιμάται τα απογεύματα ,πάντα με έμενα δίπλα θηλάζοντας, και το απολαμβανουμε κι οι δυο τόσο πολύ. Αυτά τα απογεύματα πιστεύω θα μας λείψουν πολύ όταν γυρίσω στη δουλειά.

Χωράει ακόμη στο πορτ μπεμπέ!!! Και ας μας έλεγαν όλοι ότι είναι για μόνο 4 μήνες..και χαίρομαι πολύ που ακόμη κοιμόμαστε όλοι μαζί στο δωμάτιο.


Όσο περνάει ο καιρός γνωριζόμαστε καλύτερα και αποκτούμε καινούργια ρουτίνα προσαρμοζόμενη πάντα στις ανάγκες του μωρού. Ξαναγνωριζομαστε και με τον Κώστα μέσα από τους νέους μας ρόλους και αρχίζει να φεύγει το άγχος του πρώτου καιρού. Αποκτάμε σιγά σιγά μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση ως γονείς και μειώνονται οι ανασφάλειες που είχαμε αρχικά.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ενα χερακι μικρο με πολυ δυναμη

Ένα χεράκι μικρό με χαϊδεύει απαλά ξανά και ξανά στον ώμο..Είμαστε επιτέλους σπίτι.
Αυτές οι μέρες είχαν πολύ κλάμα και ταλαιπωρία για το μικρό μας. Πολύ άγχος για εμάς και στεναχώρια.

Εγώ ξαπλωμένη δίπλα του να τον θηλάζω και αυτός να κοιμάται ήρεμος. Με το χεράκι του να με χαϊδεύει.. Όλη νύχτα με χάιδευε.Μου το είπε ο Κώστας που καθόταν τα προηγούμενα βράδια δίπλα στο κρεβάτι στην κλινική και μας παρακολουθούσε. Πρόσεχε το μικρό μας. Έπρεπε να είναι ήρεμος και να μην τραβήξει τον καθετήρα. Όσο εγώ τον είχα στην αγκαλιά μου, να με νιώθει και να ηρεμεί.
 Παρ όλη την ταλαιπωρία και το κλάμα που έριξε αυτή την εβδομάδα, χαιρετούσε όλο τον κόσμο στην κλινική και γελούσε φωναχτά στα παιδάκια.

Πως μπορείς να περιορίσεις σε ακινησία ένα μωράκι; Να μην γυρνάει , να μην κάθεται να μην στέκεται;  Να μην τραβήξει τον καθετήρα και να μην σταθεί στα πόδια του εφόσον είχε ορό από το ποδαράκι; Ειδικά για ένα υπερκινητικό μωρό. Και μ όλα αυτά τα "αξεσουάρ"πάνω του  να τον κρατάμε αγκαλιά …

Τα πρωτα γενέθλια! !ενας χρονος μαμακουλα!!

Περασαν και τα πρωτα μας γενεθλια.!! Ενας ολοκληρος χρονος με το ζουζουνι μας.Ενας χρόνος  μαμα! Υπεροχος χρονος ολο αγκαλιες μετο μωρακι μου. Ποσο γρηγορα περναει ο καιρος.. Και ποσα πραγματα ζησαμε ολοι μαζι σαν οικογένεια. Καποιος να σταματησει λιγο τον χρονο ρε παιδιά.. να διαρκεσει ακομη λιγο η αγκαλια με το μωρο, το γελακι του το δυνατο οταν ξεκαρδιζεται. Λιγο ακομη γιατι δεν προλαβαινω να τα χορτασω.. Λογω της μετακομισης δεν μπορεσαμε να κανουμε κατι ιδιαιτερο για τα πρωτα του γενέθλια. Η γιορτουλα μας εγινε στο σπιτι των γονιων μου γιατι το δικο μας ηταν σαν βομβαρδισμενο τοπιο. Πηραμε μερικα μπαλονια και παραγγειλαμε μια τουρτιτσα. Απο το μεσημέρι  μαζι με την μαμα μου φτιαξαμε 2 σπανακοπιττες κ τυροπιττακια. Στολισαμε τα μπαλονια και έτοιμοι  για να βαλουμε το κερακι μας και να κανουμε το πρωτο φουυυυ!!Ο Δημητρης ενθουσιαστηκε με τα μπαλονια και προσπαθούσε να τα πιάσει. Αλλά  όλο του εφευγαν απο τα χέρια και αυτός μπουσουλουσε γρήγορα απο πίσω γελοντας δυνατά. Αυτο το γέλι…

Η Στρωματσάδα μας!!

Θα σας πω για τα καλά της στρωματσάδας.Όπως τα είδα εγώ.

Αρχικά όταν γεννήθηκε το Δημητρακης μας κοιμομασταν όλοι μαζί στο δωμάτιο μας ,έχοντας το πορτ μπεμπε διπλά σε μένα. Όλα καλά λοιπόν!! Μέχρι που έφτασε στο σημείο να μην χωράει πλέον και να κρατιέται από τις άκρες για να σηκωθεί. Περίπου δηλαδή στους 7 μήνες .Τότε ήταν που "έπρεπε" να πάει στην κούνια του στο δωμάτιο του.
Αλλα εμένα δεν μου καθόταν καλά να τον αφήσω μόνο του και να πηγαινοέρχομαι τη νύχτα. Οπότε μεταφέρθηκα εγώ στο παιδικό δωμάτιο μαζί του. Ενώσαμε την κούνια με ένα καναπέ και κοιμόμασταν εκεί μαμά και γιος. Ο μπαμπάς στη κρεβατοκάμαρα μόνος του.  Αυτό μετά από 3 μήνες αποφασίσαμε να το αλλάξουμε ,γιατί δεν μπορούσαμε άλλο χωριστά. Τον μπαμπά μας τον έφαγε η μοναξιά στο διπλό κρεβάτι.

Έτσι, αφού αδειάσαμε το παιδικό δωμάτιο από έπιπλα ,βάλαμε το στρώμα στο πάτωμα πάνω σε παζλ και πλέον κοιμόμαστε όλοι μαζί!! Δεν υπάρχει φόβος να πέσει το μωρό και να χτυπήσει. Έμαθε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει από τ…