Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

το 2016 μου


Το 2016 για μένα θα είναι πάντα ένας χρόνος λατρεμένος . Γιατί αυτόν τον χρόνο ήρθε ο πελαργός και μου έφερε στην αγκαλιά μου τον Δημητρακη μου και έγινα μαμά!! Μισό χρόνο έγκυος κι άλλο μισό μαμά!!! Τι πιο ωραίο μπορεί να σου φέρει ένας χρόνος;
Συναισθήματα πολλά με καινούριο νόημα πλέον. Αγάπη. Χαρά .Συγκίνηση .Αγωνιά. ΦΟΒΟΣ μια λέξη που παίρνει άλλη διάσταση όταν γίνεσαι γονιός.

Αυτόν τον χρόνο που είχα άδεια λόγω εγκυμοσύνης και μητρότητας ήταν η πρώτη φορά που είχα χρόνο να ασχοληθώ με πράγματα που μ αρέσουν. Είχα χρόνο να είμαι στο σπίτι. Το οποίο με έβλεπε πριν μόνο λίγες ώρες μέσα στη μέρα. Νοικοκυρευτηκα λίγο παραπάνω. Έψαξα και έμαθα καινούριες συνταγές. Ασχολήθηκα με το πλέξιμο, τις χειροτεχνίες και τις χειροποίητες κατασκευές. Διάβασα αρκετά βιβλία. Κάναμε περισσότερα πράγματα μαζί με τον Κώστα και μετά που γέννησα και με το μωρό οι 3 μας.
Απόλαυσα περισσότερο από κάθε προηγούμενη χρονιά,  όλες τις εποχές χωρίς να γκρινιάζω για το κρύο το χειμώνα , για τη ζέστη το καλοκαίρι, για την βροχή.. Απόλαυσα περισσότερο τις γιορτές του χρόνου,την οικογένεια μου..ακόμη και την παρέα με τον εαυτό  μου, βαζοντας σε σειρά σκόρπιες σκέψεις και συναισθήματα.

 Κάτι που ήθελα χρόνια να κάνω επίσης ήταν να φτιάξω ένα μπλογκ να μπορώ να μοιράζομαι με εσάς όλα όσα βιώνω.
Το μπλογκ αυτό ξεκίνησε στις αρχές του 2016 και περισσότερο  ασχολήθηκα με αυτό μετά την γέννηση του Δημητρη, τότε που πήρα τον τίτλο μαμακούλα, και άρχισε και το μπλογκ να παίρνει την τελική του μορφή.
Μαμακούλα λοιπόν είναι μια λέξη που όσες φορές  την ακούω νιώθω να ξαναζωντανευουν όλα τα πρώτα συναισθήματα μετά τη ΓΕΝΝΗΣΗ του γιου μου. Ο Κώστας με αποκαλεί έτσι  με ένα τρόπο γλυκό και λίγο χιουμοριστικο, από όταν γέννησα και μετά. Αυτη τη λέξη τη λατρεύω, όπως και τον τρόπο που την λέει ο Κώστας. Γιαυτό και έδωσα στο μπλογκ μου αυτόν τον τίτλο.
Το 2016 κύλησε ομαλά, κύλησε γρήγορα  και έφερε  αλλαγές στις ζωές μας. Μεγάλωσε η οικογένεια μας και μεγαλώσαμε και εμείς λίγο παραπάνω. Είδαμε την ζωή με άλλη ματιά. Γνωρίσαμε την αγάπη αλλιώς. Και αυτό σε αλλάζει.

Το 2017 εύχομαι να φέρει υγεία, πολλές ευτυχισμένες στιγμές στην καθημερινοτητα μας και την ικανότητα  να τις βλέπουμε και να τις ζούμε και όχι να προσπαθούμε να τις στριμώξουμε σε λίγες μέρες τον χρόνο. Εύχομαι κάθε μέρα ευτυχία..Να μπορούμε να βλέπουμε τα πράγματα λίγο πιο χρωματιστά 

Καλή χρονιά.!!!







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ενα χερακι μικρο με πολυ δυναμη

Ένα χεράκι μικρό με χαϊδεύει απαλά ξανά και ξανά στον ώμο..Είμαστε επιτέλους σπίτι.
Αυτές οι μέρες είχαν πολύ κλάμα και ταλαιπωρία για το μικρό μας. Πολύ άγχος για εμάς και στεναχώρια.

Εγώ ξαπλωμένη δίπλα του να τον θηλάζω και αυτός να κοιμάται ήρεμος. Με το χεράκι του να με χαϊδεύει.. Όλη νύχτα με χάιδευε.Μου το είπε ο Κώστας που καθόταν τα προηγούμενα βράδια δίπλα στο κρεβάτι στην κλινική και μας παρακολουθούσε. Πρόσεχε το μικρό μας. Έπρεπε να είναι ήρεμος και να μην τραβήξει τον καθετήρα. Όσο εγώ τον είχα στην αγκαλιά μου, να με νιώθει και να ηρεμεί.
 Παρ όλη την ταλαιπωρία και το κλάμα που έριξε αυτή την εβδομάδα, χαιρετούσε όλο τον κόσμο στην κλινική και γελούσε φωναχτά στα παιδάκια.

Πως μπορείς να περιορίσεις σε ακινησία ένα μωράκι; Να μην γυρνάει , να μην κάθεται να μην στέκεται;  Να μην τραβήξει τον καθετήρα και να μην σταθεί στα πόδια του εφόσον είχε ορό από το ποδαράκι; Ειδικά για ένα υπερκινητικό μωρό. Και μ όλα αυτά τα "αξεσουάρ"πάνω του  να τον κρατάμε αγκαλιά …

Τα πρωτα γενέθλια! !ενας χρονος μαμακουλα!!

Περασαν και τα πρωτα μας γενεθλια.!! Ενας ολοκληρος χρονος με το ζουζουνι μας.Ενας χρόνος  μαμα! Υπεροχος χρονος ολο αγκαλιες μετο μωρακι μου. Ποσο γρηγορα περναει ο καιρος.. Και ποσα πραγματα ζησαμε ολοι μαζι σαν οικογένεια. Καποιος να σταματησει λιγο τον χρονο ρε παιδιά.. να διαρκεσει ακομη λιγο η αγκαλια με το μωρο, το γελακι του το δυνατο οταν ξεκαρδιζεται. Λιγο ακομη γιατι δεν προλαβαινω να τα χορτασω.. Λογω της μετακομισης δεν μπορεσαμε να κανουμε κατι ιδιαιτερο για τα πρωτα του γενέθλια. Η γιορτουλα μας εγινε στο σπιτι των γονιων μου γιατι το δικο μας ηταν σαν βομβαρδισμενο τοπιο. Πηραμε μερικα μπαλονια και παραγγειλαμε μια τουρτιτσα. Απο το μεσημέρι  μαζι με την μαμα μου φτιαξαμε 2 σπανακοπιττες κ τυροπιττακια. Στολισαμε τα μπαλονια και έτοιμοι  για να βαλουμε το κερακι μας και να κανουμε το πρωτο φουυυυ!!Ο Δημητρης ενθουσιαστηκε με τα μπαλονια και προσπαθούσε να τα πιάσει. Αλλά  όλο του εφευγαν απο τα χέρια και αυτός μπουσουλουσε γρήγορα απο πίσω γελοντας δυνατά. Αυτο το γέλι…

Η Στρωματσάδα μας!!

Θα σας πω για τα καλά της στρωματσάδας.Όπως τα είδα εγώ.

Αρχικά όταν γεννήθηκε το Δημητρακης μας κοιμομασταν όλοι μαζί στο δωμάτιο μας ,έχοντας το πορτ μπεμπε διπλά σε μένα. Όλα καλά λοιπόν!! Μέχρι που έφτασε στο σημείο να μην χωράει πλέον και να κρατιέται από τις άκρες για να σηκωθεί. Περίπου δηλαδή στους 7 μήνες .Τότε ήταν που "έπρεπε" να πάει στην κούνια του στο δωμάτιο του.
Αλλα εμένα δεν μου καθόταν καλά να τον αφήσω μόνο του και να πηγαινοέρχομαι τη νύχτα. Οπότε μεταφέρθηκα εγώ στο παιδικό δωμάτιο μαζί του. Ενώσαμε την κούνια με ένα καναπέ και κοιμόμασταν εκεί μαμά και γιος. Ο μπαμπάς στη κρεβατοκάμαρα μόνος του.  Αυτό μετά από 3 μήνες αποφασίσαμε να το αλλάξουμε ,γιατί δεν μπορούσαμε άλλο χωριστά. Τον μπαμπά μας τον έφαγε η μοναξιά στο διπλό κρεβάτι.

Έτσι, αφού αδειάσαμε το παιδικό δωμάτιο από έπιπλα ,βάλαμε το στρώμα στο πάτωμα πάνω σε παζλ και πλέον κοιμόμαστε όλοι μαζί!! Δεν υπάρχει φόβος να πέσει το μωρό και να χτυπήσει. Έμαθε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει από τ…