Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

το 2016 μου


Το 2016 για μένα θα είναι πάντα ένας χρόνος λατρεμένος . Γιατί αυτόν τον χρόνο ήρθε ο πελαργός και μου έφερε στην αγκαλιά μου τον Δημητρακη μου και έγινα μαμά!! Μισό χρόνο έγκυος κι άλλο μισό μαμά!!! Τι πιο ωραίο μπορεί να σου φέρει ένας χρόνος;
Συναισθήματα πολλά με καινούριο νόημα πλέον. Αγάπη. Χαρά .Συγκίνηση .Αγωνιά. ΦΟΒΟΣ μια λέξη που παίρνει άλλη διάσταση όταν γίνεσαι γονιός.

Αυτόν τον χρόνο που είχα άδεια λόγω εγκυμοσύνης και μητρότητας ήταν η πρώτη φορά που είχα χρόνο να ασχοληθώ με πράγματα που μ αρέσουν. Είχα χρόνο να είμαι στο σπίτι. Το οποίο με έβλεπε πριν μόνο λίγες ώρες μέσα στη μέρα. Νοικοκυρευτηκα λίγο παραπάνω. Έψαξα και έμαθα καινούριες συνταγές. Ασχολήθηκα με το πλέξιμο, τις χειροτεχνίες και τις χειροποίητες κατασκευές. Διάβασα αρκετά βιβλία. Κάναμε περισσότερα πράγματα μαζί με τον Κώστα και μετά που γέννησα και με το μωρό οι 3 μας.
Απόλαυσα περισσότερο από κάθε προηγούμενη χρονιά,  όλες τις εποχές χωρίς να γκρινιάζω για το κρύο το χειμώνα , για τη ζέστη το καλοκαίρι, για την βροχή.. Απόλαυσα περισσότερο τις γιορτές του χρόνου,την οικογένεια μου..ακόμη και την παρέα με τον εαυτό  μου, βαζοντας σε σειρά σκόρπιες σκέψεις και συναισθήματα.

 Κάτι που ήθελα χρόνια να κάνω επίσης ήταν να φτιάξω ένα μπλογκ να μπορώ να μοιράζομαι με εσάς όλα όσα βιώνω.
Το μπλογκ αυτό ξεκίνησε στις αρχές του 2016 και περισσότερο  ασχολήθηκα με αυτό μετά την γέννηση του Δημητρη, τότε που πήρα τον τίτλο μαμακούλα, και άρχισε και το μπλογκ να παίρνει την τελική του μορφή.
Μαμακούλα λοιπόν είναι μια λέξη που όσες φορές  την ακούω νιώθω να ξαναζωντανευουν όλα τα πρώτα συναισθήματα μετά τη ΓΕΝΝΗΣΗ του γιου μου. Ο Κώστας με αποκαλεί έτσι  με ένα τρόπο γλυκό και λίγο χιουμοριστικο, από όταν γέννησα και μετά. Αυτη τη λέξη τη λατρεύω, όπως και τον τρόπο που την λέει ο Κώστας. Γιαυτό και έδωσα στο μπλογκ μου αυτόν τον τίτλο.
Το 2016 κύλησε ομαλά, κύλησε γρήγορα  και έφερε  αλλαγές στις ζωές μας. Μεγάλωσε η οικογένεια μας και μεγαλώσαμε και εμείς λίγο παραπάνω. Είδαμε την ζωή με άλλη ματιά. Γνωρίσαμε την αγάπη αλλιώς. Και αυτό σε αλλάζει.

Το 2017 εύχομαι να φέρει υγεία, πολλές ευτυχισμένες στιγμές στην καθημερινοτητα μας και την ικανότητα  να τις βλέπουμε και να τις ζούμε και όχι να προσπαθούμε να τις στριμώξουμε σε λίγες μέρες τον χρόνο. Εύχομαι κάθε μέρα ευτυχία..Να μπορούμε να βλέπουμε τα πράγματα λίγο πιο χρωματιστά 

Καλή χρονιά.!!!







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το κουκούτσακι του Δημήτρη

Πριν κάποιο καιρό μου μπήκε στο μυαλό να φυτέψω κουκούτσια από μανταρίνι να δω τι θα βγει. Δεν με νοιάζει αν βγει μανταρίνι η κάτι άλλο .. ήθελα απλά κάτι να φυτρώσει.
Φάγαμε λοιπόν το μανταρίνι και φύλακφ σε ένα χαρτάκι τα κουκούτσια να στεγνώσουν . Μετά από κάποιες ώρες που ξεράθηκαν ,πήρα ένα μαχαιράκι και τα ξεφλούδισα προσεχτικά να μην πληγωθεί ο σπόρος. Τα άφησα σε ένα μπολακι ψηλά για να ασχοληθώ μετά που θα κοιμόταν ο Δημήτρης. Μετά από λίγο τον βλέπω να κρατάει το μπολ με τα κουκούτσια και να έχει βάλει ένα στο στομα. Αμέσως του τα πήρα και τον μάλωσα. Δεν συνηθίζει γενικά να πειράζει και να παίρνει κάτι στα κρυφά. Οπότε μόλις του τα πήρα και του είπα ότι δεν είναι φαγητό ,άρχισε να κλαίει. Είμαι σίγουρη πως κατάλαβε ότι δεν έπρεπε να τα πάρει και έκλαιγε για αυτό.
Το ένα από τα κουκούτσια είχε ένα σημάδι από το δοντακι του. Μια μικρή πληγη δηλαδή, ίσα ίσα να φαίνεται στο πράσινο σπορακι από κάτω.
Ηρεμισαμε και μετά που κοιμήθηκε  τα έβαλα ανάμεσα σε δύο βρεγμένα κομμάτια απ…

Ένα ακόμη αστερακι

Δεν ξέρω με τι λόγια να περιγράψω αυτό που νιώθω.Ολα άλλαξα από τη μια μέρα στην άλλη.Ηρθαν τα πάνω κάτω.
Χάθηκε το μικρό το σπορακι μας στην 16 εβδομάδα. Έτσι ξαφνικά.Χωρις συμπτώματα. Η κύηση παλινδρόμησε. Μόνο αυτό δεν περίμενα να μου πει ο γιατρός όταν πήγα να με δει. Τώρα παίρνω δύναμη από τις αγκαλιές του Δημήτρη ,τα παιχνίδια και τις βόλτες μας. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη για μια επόμενη φορά.  Έχουμε πλέον ένα δικό μας αστέρι στον ουρανό και κάθε βράδυ το ψάχνω για να του πω καληνύχτα και να μας προσέχει

Η Στρωματσάδα μας!!

Θα σας πω για τα καλά της στρωματσάδας.Όπως τα είδα εγώ.

Αρχικά όταν γεννήθηκε το Δημητρακης μας κοιμομασταν όλοι μαζί στο δωμάτιο μας ,έχοντας το πορτ μπεμπε διπλά σε μένα. Όλα καλά λοιπόν!! Μέχρι που έφτασε στο σημείο να μην χωράει πλέον και να κρατιέται από τις άκρες για να σηκωθεί. Περίπου δηλαδή στους 7 μήνες .Τότε ήταν που "έπρεπε" να πάει στην κούνια του στο δωμάτιο του.
Αλλα εμένα δεν μου καθόταν καλά να τον αφήσω μόνο του και να πηγαινοέρχομαι τη νύχτα. Οπότε μεταφέρθηκα εγώ στο παιδικό δωμάτιο μαζί του. Ενώσαμε την κούνια με ένα καναπέ και κοιμόμασταν εκεί μαμά και γιος. Ο μπαμπάς στη κρεβατοκάμαρα μόνος του.  Αυτό μετά από 3 μήνες αποφασίσαμε να το αλλάξουμε ,γιατί δεν μπορούσαμε άλλο χωριστά. Τον μπαμπά μας τον έφαγε η μοναξιά στο διπλό κρεβάτι.

Έτσι, αφού αδειάσαμε το παιδικό δωμάτιο από έπιπλα ,βάλαμε το στρώμα στο πάτωμα πάνω σε παζλ και πλέον κοιμόμαστε όλοι μαζί!! Δεν υπάρχει φόβος να πέσει το μωρό και να χτυπήσει. Έμαθε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει από τ…