Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το Πάσχα μας.

Πάσχα σήμερα. Πως πέρασε η μεγάλη εβδομάδα,  ούτε  που το κατάλαβα. Πέρασε ήρεμα.

Μεγάλη Πέμπτη ήρθαν οι γονείς μου σπίτι. Μου έφεραν αυγά κόκκινα και τα στολίσαμε. Είχε ωραία μέρα και πήγαμε το μωρό στο πάρκο. Το μεσημεράκι φτιάξαμε με την μαμά μου νηστίσιμα καλούδια. Ξεκινήσαμε με ταχινοπιτες. Συνεχίσαμε με μηλόπιτες και τέλος σπανακόπιτες.. Εύκολα και νόστιμα.





Την μεγάλη Παρασκευή, το πρωί  πήγαμε εκκλησία και μετά περάσαμε από όλες τις εκκλησίες της γειτονιάς μας, να προσκηνισουμε και να θαυμάσουμε τον υπέροχο στολισμό που κάνει κάθε ενορία στον επιτάφιο. Στον Νικόλαο τον Ορφανό, μια εκκλησία πολύ παλιά, μέσα στα στενάκια της Άνω Πόλης, τέτοια εποχή θα συναντήσεις και τις χελωνίτσες. Σε αυτή την εκκλησία πάντα καθόμαστε λίγο παραπάνω.Έχει πολύ ωραίο προαύλιο χώρο,με λουλούδια και δέντρα.






Πολύ ωραία επίσης είναι και στον Ναό Ταξιαρχών.Λουλούδια παντού..



Λίγο τα λουλούδια, λίγο τα γραφικά σοκάκια .. το Πάσχα στην Άνω Πόλη είναι λίγο διαφορετικό. Θυμίζει χωριό.!!

Μεγάλο Σάββατο το πρωί πήγαμε Εκκλησία. Το μωρό γελούσε σε όλους και έκανε νάζια στον κόσμο. Οι γιαγιάδες ξετρελάθηκαν, και ο μικρούλης φώναζε από την χαρά του.

Μετά  κάναμε μια βόλτα στο πάρκο. Ήταν ευκαιρία να τον χαρεί και ο Κώστας λίγο,  βλέποντάς τον πόσο χαρούμενος είναι πάνω στην κούνια. Και ήταν η πρώτη φορά που πήγαμε όλοι μαζί στο πάρκο.



Πρώτη φορά φέτος δεν πήγαμε στην Ανάσταση. Το μωρό κοιμόταν από νωρίς. Αλλα μου έστειλαν βίντεο οι γονείς μου και νιώσαμε σαν να ήμασταν και εμείς εκεί.

Σήμερα  μας ξύπνησε νωρίς, νωρίς ο καρδουλης. Χαρούμενος και γελαστός. Είχε κ έναν υπέροχο ήλιο!! Ο μπαμπάς μου άναψε από νωρίς τα κάρβουνα και μας περίμενε.Το πρώτο Πάσχα με το μωράκι μας. Είναι τόσο περίεργος.!! Κοιτούσε γύρω γύρω τα πάντα. Ιδιαίτερη εντύπωση του έκαναν τα κόκκινα αυγά.

Ωραία μέρα, οικογενειακά, ήρεμα.


Τώρα κρατάω αυτά τα μικρά ποδαράκια στο χέρι μου. Είναι η ώρα που το μωρό νυστάζει και θέλει μόνο μαμά.. Μικρά μου ποδαράκια..Παγώνω το χρόνο σε μια φωτογραφία.. Μεγαλώνουν.. και δεν θα χωράνε στο χέρι μου σε λίγο καιρό.



Χριστός Ανέστη. Χρόνια πολλά σας εύχομαι. Η χαρά της Ανάστασης  να γεμίσει τις καρδιές μας αγάπη. Μόνο αυτό μετράει.  Μόνο αυτό μένει στο τέλος.Υγεία και του χρόνου!!

Σχόλια

Ο χρήστης Τριανταφυλλένια είπε…
Χαίρομαι που πέρασες από το blog μου κι έτσι γνώρισα το δικό σου! Καλώς σε βρήκα! Πάντα έτσι όμορφα να περνάτε σας εύχομαι!
Ο χρήστης Gianna Tok είπε…
Σε ευχαριστώ πολύ Τριανταφυλλένια!! Να είσαι καλά!!!Θα τα λέμε !!!! :-)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το κουκούτσακι του Δημήτρη

Πριν κάποιο καιρό μου μπήκε στο μυαλό να φυτέψω κουκούτσια από μανταρίνι να δω τι θα βγει. Δεν με νοιάζει αν βγει μανταρίνι η κάτι άλλο .. ήθελα απλά κάτι να φυτρώσει.
Φάγαμε λοιπόν το μανταρίνι και φύλακφ σε ένα χαρτάκι τα κουκούτσια να στεγνώσουν . Μετά από κάποιες ώρες που ξεράθηκαν ,πήρα ένα μαχαιράκι και τα ξεφλούδισα προσεχτικά να μην πληγωθεί ο σπόρος. Τα άφησα σε ένα μπολακι ψηλά για να ασχοληθώ μετά που θα κοιμόταν ο Δημήτρης. Μετά από λίγο τον βλέπω να κρατάει το μπολ με τα κουκούτσια και να έχει βάλει ένα στο στομα. Αμέσως του τα πήρα και τον μάλωσα. Δεν συνηθίζει γενικά να πειράζει και να παίρνει κάτι στα κρυφά. Οπότε μόλις του τα πήρα και του είπα ότι δεν είναι φαγητό ,άρχισε να κλαίει. Είμαι σίγουρη πως κατάλαβε ότι δεν έπρεπε να τα πάρει και έκλαιγε για αυτό.
Το ένα από τα κουκούτσια είχε ένα σημάδι από το δοντακι του. Μια μικρή πληγη δηλαδή, ίσα ίσα να φαίνεται στο πράσινο σπορακι από κάτω.
Ηρεμισαμε και μετά που κοιμήθηκε  τα έβαλα ανάμεσα σε δύο βρεγμένα κομμάτια απ…

Ένα ακόμη αστερακι

Δεν ξέρω με τι λόγια να περιγράψω αυτό που νιώθω.Ολα άλλαξα από τη μια μέρα στην άλλη.Ηρθαν τα πάνω κάτω.
Χάθηκε το μικρό το σπορακι μας στην 16 εβδομάδα. Έτσι ξαφνικά.Χωρις συμπτώματα. Η κύηση παλινδρόμησε. Μόνο αυτό δεν περίμενα να μου πει ο γιατρός όταν πήγα να με δει. Τώρα παίρνω δύναμη από τις αγκαλιές του Δημήτρη ,τα παιχνίδια και τις βόλτες μας. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη για μια επόμενη φορά.  Έχουμε πλέον ένα δικό μας αστέρι στον ουρανό και κάθε βράδυ το ψάχνω για να του πω καληνύχτα και να μας προσέχει

Η Στρωματσάδα μας!!

Θα σας πω για τα καλά της στρωματσάδας.Όπως τα είδα εγώ.

Αρχικά όταν γεννήθηκε το Δημητρακης μας κοιμομασταν όλοι μαζί στο δωμάτιο μας ,έχοντας το πορτ μπεμπε διπλά σε μένα. Όλα καλά λοιπόν!! Μέχρι που έφτασε στο σημείο να μην χωράει πλέον και να κρατιέται από τις άκρες για να σηκωθεί. Περίπου δηλαδή στους 7 μήνες .Τότε ήταν που "έπρεπε" να πάει στην κούνια του στο δωμάτιο του.
Αλλα εμένα δεν μου καθόταν καλά να τον αφήσω μόνο του και να πηγαινοέρχομαι τη νύχτα. Οπότε μεταφέρθηκα εγώ στο παιδικό δωμάτιο μαζί του. Ενώσαμε την κούνια με ένα καναπέ και κοιμόμασταν εκεί μαμά και γιος. Ο μπαμπάς στη κρεβατοκάμαρα μόνος του.  Αυτό μετά από 3 μήνες αποφασίσαμε να το αλλάξουμε ,γιατί δεν μπορούσαμε άλλο χωριστά. Τον μπαμπά μας τον έφαγε η μοναξιά στο διπλό κρεβάτι.

Έτσι, αφού αδειάσαμε το παιδικό δωμάτιο από έπιπλα ,βάλαμε το στρώμα στο πάτωμα πάνω σε παζλ και πλέον κοιμόμαστε όλοι μαζί!! Δεν υπάρχει φόβος να πέσει το μωρό και να χτυπήσει. Έμαθε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει από τ…