Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ψυχουλακι μου..

Λατρευω που ακόμη μπορώ και τον κραταω με το ένα χέρι παραμασχαλα.Αυτός τεντωνει τα ποδαρακια και κρατάει το χέρι μου με τα δυό χερακια σφιχτα.Βγαζει χαρουμενες φωνουλες. Το πρώτο δοντακι μεγαλώνει  και άρχισε  να φαίνεται καθαρά πλέον όταν γελαει. Λατρευω τα μάτια του οταν με κοιταζει ενθουσιασμενος κυρίως αν έχει ώρα να με δει. Σαν να έχει να με δει χρόνια. Και εγώ έτσι νιωθω. Κάθε λεπτό μακρυά του αιώνας.Δεν θέλω να τον αφησω ούτε λεπτό.
Τις νύχτες ξυπναει κ με ψάχνει, κλαιγοντας ,με κλειστά μάτια, σηκωνεται κ κάθεται. Προσπαθεί ακόμη κ να περπατησει στο κρεβάτι.Μες τη νύχτα κι τη νυστα..

Πηρα ακόμη  λίγο χρόνο αδειας. Αυριο βαφτιζεται και τρεχαμε για τις τελευταίες ετοιμασιες, εδώ και  μερες.Το φαλακρο- μωρό  μας θα αποκτήσει κ επίσημα πλέον όνομα..!!!!!
Τώρα κοιμάται δίπλα μου ηρεμος. Ευχομαι πάντα στη ζωή του ετσι ηρεμος να κοιμάται. Καθε βράδυ.

Ξημερωνει μεγάλη μέρα !! Σημαντική για εμάς..

Καλο βράδυ!

Σχόλια

Ο χρήστης Ελπίδα - two boys and hope είπε…
Γερός και φωτισμενος!! Να τον χαίρεστε!!!
Ο χρήστης Gianna Tok είπε…
Σε Ευχαριστώ πολυ Ελπιδα!!!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το κουκούτσακι του Δημήτρη

Πριν κάποιο καιρό μου μπήκε στο μυαλό να φυτέψω κουκούτσια από μανταρίνι να δω τι θα βγει. Δεν με νοιάζει αν βγει μανταρίνι η κάτι άλλο .. ήθελα απλά κάτι να φυτρώσει.
Φάγαμε λοιπόν το μανταρίνι και φύλακφ σε ένα χαρτάκι τα κουκούτσια να στεγνώσουν . Μετά από κάποιες ώρες που ξεράθηκαν ,πήρα ένα μαχαιράκι και τα ξεφλούδισα προσεχτικά να μην πληγωθεί ο σπόρος. Τα άφησα σε ένα μπολακι ψηλά για να ασχοληθώ μετά που θα κοιμόταν ο Δημήτρης. Μετά από λίγο τον βλέπω να κρατάει το μπολ με τα κουκούτσια και να έχει βάλει ένα στο στομα. Αμέσως του τα πήρα και τον μάλωσα. Δεν συνηθίζει γενικά να πειράζει και να παίρνει κάτι στα κρυφά. Οπότε μόλις του τα πήρα και του είπα ότι δεν είναι φαγητό ,άρχισε να κλαίει. Είμαι σίγουρη πως κατάλαβε ότι δεν έπρεπε να τα πάρει και έκλαιγε για αυτό.
Το ένα από τα κουκούτσια είχε ένα σημάδι από το δοντακι του. Μια μικρή πληγη δηλαδή, ίσα ίσα να φαίνεται στο πράσινο σπορακι από κάτω.
Ηρεμισαμε και μετά που κοιμήθηκε  τα έβαλα ανάμεσα σε δύο βρεγμένα κομμάτια απ…

Ένα ακόμη αστερακι

Δεν ξέρω με τι λόγια να περιγράψω αυτό που νιώθω.Ολα άλλαξα από τη μια μέρα στην άλλη.Ηρθαν τα πάνω κάτω.
Χάθηκε το μικρό το σπορακι μας στην 16 εβδομάδα. Έτσι ξαφνικά.Χωρις συμπτώματα. Η κύηση παλινδρόμησε. Μόνο αυτό δεν περίμενα να μου πει ο γιατρός όταν πήγα να με δει. Τώρα παίρνω δύναμη από τις αγκαλιές του Δημήτρη ,τα παιχνίδια και τις βόλτες μας. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη για μια επόμενη φορά.  Έχουμε πλέον ένα δικό μας αστέρι στον ουρανό και κάθε βράδυ το ψάχνω για να του πω καληνύχτα και να μας προσέχει

Η Στρωματσάδα μας!!

Θα σας πω για τα καλά της στρωματσάδας.Όπως τα είδα εγώ.

Αρχικά όταν γεννήθηκε το Δημητρακης μας κοιμομασταν όλοι μαζί στο δωμάτιο μας ,έχοντας το πορτ μπεμπε διπλά σε μένα. Όλα καλά λοιπόν!! Μέχρι που έφτασε στο σημείο να μην χωράει πλέον και να κρατιέται από τις άκρες για να σηκωθεί. Περίπου δηλαδή στους 7 μήνες .Τότε ήταν που "έπρεπε" να πάει στην κούνια του στο δωμάτιο του.
Αλλα εμένα δεν μου καθόταν καλά να τον αφήσω μόνο του και να πηγαινοέρχομαι τη νύχτα. Οπότε μεταφέρθηκα εγώ στο παιδικό δωμάτιο μαζί του. Ενώσαμε την κούνια με ένα καναπέ και κοιμόμασταν εκεί μαμά και γιος. Ο μπαμπάς στη κρεβατοκάμαρα μόνος του.  Αυτό μετά από 3 μήνες αποφασίσαμε να το αλλάξουμε ,γιατί δεν μπορούσαμε άλλο χωριστά. Τον μπαμπά μας τον έφαγε η μοναξιά στο διπλό κρεβάτι.

Έτσι, αφού αδειάσαμε το παιδικό δωμάτιο από έπιπλα ,βάλαμε το στρώμα στο πάτωμα πάνω σε παζλ και πλέον κοιμόμαστε όλοι μαζί!! Δεν υπάρχει φόβος να πέσει το μωρό και να χτυπήσει. Έμαθε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει από τ…