Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Είναι έρωτας.

Θεσσαλονίκη. Θάλασσα.
Λατρεύω την πόλη μου. Είναι αυτό που λένε. Έρωτας με την πρώτη ματιά. Εγώ θα προσθέσω και με κάθε ματιά. Με όλες. Από κάθε σημείο. Από τα κάστρα .Από την Περαία. Από τον λευκό πύργο επάνω. Από τη μονή Βλαττάδων. Από τον όσιο Δαυίδ. Από τον κέδρινο λόφο. Περπατώντας στη παραλία...

Λατρεύω τη Θάλασσα της Θεσσαλονίκης. Μ' αρέσει να βλέπω τα καράβια μέσα στη θάλασσα να περιμένουν να μπουν στο λιμάνι. Ο μπαμπάς μου δούλευε στο λιμάνι. Κάθε φορά που βλέπαμε ένα καράβι στη θάλασσα καθώς κάναμε βόλτα στην παραλία, μου εξηγούσε τα πάντα. Και τώρα θα το έκανε. Αλλα δεν περπατάμε πλέον μαζί στην παραλία. Ούτε πάμε για ποδήλατο. Λίγο η καθημερινότητα, λίγο η απόσταση...

Αγαπάει να μιλάει για το λιμάνι του και εγώ αγαπώ να τον ακούω..Πολλές φορές, όσο δούλευε εκεί ακόμη, έπαιρνα το ποδήλατό μου από την Κηφισιά  και πήγαινα μέχρι το λιμάνι και τον συναντούσα. Με πήγαινε μέχρι μέσα στις προβλήτες. Μπροστά στη θάλασσα. Μπροστά στα καράβια. Άλλη θέα από κει η Πόλη μας. Μοναδική. Μοναχική. Αυτή η ηρεμία από εκείνο το σημείο μου άδειαζε το μυαλό μου από κάθε σκέψη.

 Άλλες φορές πηγαίναμε μαζί με τα ποδήλατα, οι  δυο μας στην παραλία, και πάντα καταλήγαμε στο λιμάνι ,να μιλάμε για τα καράβια. Πάντα με την φωτογραφική μαζί μου να βγάζω φωτογραφίες. Ηλιοβασιλέματα, γερανούς, τη θάλασσα, τα καράβια. Τόσο πολύ το αγαπώ το λιμάνι.
Για πολλά χρόνια πήγαινα στο Φεστιβάλ  κινηματογράφου στην προβλήτα την πρώτη.  Καθόμουν ώρες ολόκληρες, βλέποντας ταινίες. Απόλαυσα πολλά ηλιοβασιλέματα δίπλα στα καράβια εκείνες τις μέρες.
Στο μουσείο φωτογραφίας Θεσσαλονίκης ερωτεύτηκα για πρώτη φορά.. τη φωτογραφία. Και από τότε πέρασα όλα μου τα φοιτητικά χρόνια με μια φωτογραφική περασμένη στο λαιμό.
Πολλά μεσημέρια μετά το μάθημα στη σχολή κατέβαινα από Καμάρα  και πήγαινα μέσω παραλίας στην Κηφισιά με τα πόδια. Κάθε φορά κάτι διαφορετικό. Κάθε φωτογραφία μου θυμίζει την στιγμή  που τραβήχτηκε. Τις θυμάμαι όλες τις στιγμούλες και κι ας είναι πολλές κι ας μοιάζουν μεταξύ τους .

Το λιμάνι ήταν και πάλι αντικείμενο μελέτης στην πτυχιακή μου. Ήταν η ευκαιρία που έψαχνα να μάθω επιπλέον πράγματα για αυτό.

Ηλιοβασίλεμα. Όταν το πετύχω νιώθω ξανά πως είμαι πάνω στο ποδήλατο, μέσα στο λιμάνι και βλέπω το φως πίσω από τους γερανούς, την ώρα που νυχτώνει.. Σαν να άναψαν κάποιοι φωτιά και να κάνουν γιορτή γύρω της, δίπλα στη θάλασσα ,την ίδια στιγμή που αν κοιτάξεις απ' την άλλη μεριά η πόλη ετοιμάζεται για ύπνο....

Μιλάμε για έρωτα .Όχι αστεία...














Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το κουκούτσακι του Δημήτρη

Πριν κάποιο καιρό μου μπήκε στο μυαλό να φυτέψω κουκούτσια από μανταρίνι να δω τι θα βγει. Δεν με νοιάζει αν βγει μανταρίνι η κάτι άλλο .. ήθελα απλά κάτι να φυτρώσει.
Φάγαμε λοιπόν το μανταρίνι και φύλακφ σε ένα χαρτάκι τα κουκούτσια να στεγνώσουν . Μετά από κάποιες ώρες που ξεράθηκαν ,πήρα ένα μαχαιράκι και τα ξεφλούδισα προσεχτικά να μην πληγωθεί ο σπόρος. Τα άφησα σε ένα μπολακι ψηλά για να ασχοληθώ μετά που θα κοιμόταν ο Δημήτρης. Μετά από λίγο τον βλέπω να κρατάει το μπολ με τα κουκούτσια και να έχει βάλει ένα στο στομα. Αμέσως του τα πήρα και τον μάλωσα. Δεν συνηθίζει γενικά να πειράζει και να παίρνει κάτι στα κρυφά. Οπότε μόλις του τα πήρα και του είπα ότι δεν είναι φαγητό ,άρχισε να κλαίει. Είμαι σίγουρη πως κατάλαβε ότι δεν έπρεπε να τα πάρει και έκλαιγε για αυτό.
Το ένα από τα κουκούτσια είχε ένα σημάδι από το δοντακι του. Μια μικρή πληγη δηλαδή, ίσα ίσα να φαίνεται στο πράσινο σπορακι από κάτω.
Ηρεμισαμε και μετά που κοιμήθηκε  τα έβαλα ανάμεσα σε δύο βρεγμένα κομμάτια απ…

Ένα ακόμη αστερακι

Δεν ξέρω με τι λόγια να περιγράψω αυτό που νιώθω.Ολα άλλαξα από τη μια μέρα στην άλλη.Ηρθαν τα πάνω κάτω.
Χάθηκε το μικρό το σπορακι μας στην 16 εβδομάδα. Έτσι ξαφνικά.Χωρις συμπτώματα. Η κύηση παλινδρόμησε. Μόνο αυτό δεν περίμενα να μου πει ο γιατρός όταν πήγα να με δει. Τώρα παίρνω δύναμη από τις αγκαλιές του Δημήτρη ,τα παιχνίδια και τις βόλτες μας. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη για μια επόμενη φορά.  Έχουμε πλέον ένα δικό μας αστέρι στον ουρανό και κάθε βράδυ το ψάχνω για να του πω καληνύχτα και να μας προσέχει

Η Στρωματσάδα μας!!

Θα σας πω για τα καλά της στρωματσάδας.Όπως τα είδα εγώ.

Αρχικά όταν γεννήθηκε το Δημητρακης μας κοιμομασταν όλοι μαζί στο δωμάτιο μας ,έχοντας το πορτ μπεμπε διπλά σε μένα. Όλα καλά λοιπόν!! Μέχρι που έφτασε στο σημείο να μην χωράει πλέον και να κρατιέται από τις άκρες για να σηκωθεί. Περίπου δηλαδή στους 7 μήνες .Τότε ήταν που "έπρεπε" να πάει στην κούνια του στο δωμάτιο του.
Αλλα εμένα δεν μου καθόταν καλά να τον αφήσω μόνο του και να πηγαινοέρχομαι τη νύχτα. Οπότε μεταφέρθηκα εγώ στο παιδικό δωμάτιο μαζί του. Ενώσαμε την κούνια με ένα καναπέ και κοιμόμασταν εκεί μαμά και γιος. Ο μπαμπάς στη κρεβατοκάμαρα μόνος του.  Αυτό μετά από 3 μήνες αποφασίσαμε να το αλλάξουμε ,γιατί δεν μπορούσαμε άλλο χωριστά. Τον μπαμπά μας τον έφαγε η μοναξιά στο διπλό κρεβάτι.

Έτσι, αφού αδειάσαμε το παιδικό δωμάτιο από έπιπλα ,βάλαμε το στρώμα στο πάτωμα πάνω σε παζλ και πλέον κοιμόμαστε όλοι μαζί!! Δεν υπάρχει φόβος να πέσει το μωρό και να χτυπήσει. Έμαθε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει από τ…