Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Είναι έρωτας.

Θεσσαλονίκη. Θάλασσα.
Λατρεύω την πόλη μου. Είναι αυτό που λένε. Έρωτας με την πρώτη ματιά. Εγώ θα προσθέσω και με κάθε ματιά. Με όλες. Από κάθε σημείο. Από τα κάστρα .Από την Περαία. Από τον λευκό πύργο επάνω. Από τη μονή Βλαττάδων. Από τον όσιο Δαυίδ. Από τον κέδρινο λόφο. Περπατώντας στη παραλία...

Λατρεύω τη Θάλασσα της Θεσσαλονίκης. Μ' αρέσει να βλέπω τα καράβια μέσα στη θάλασσα να περιμένουν να μπουν στο λιμάνι. Ο μπαμπάς μου δούλευε στο λιμάνι. Κάθε φορά που βλέπαμε ένα καράβι στη θάλασσα καθώς κάναμε βόλτα στην παραλία, μου εξηγούσε τα πάντα. Και τώρα θα το έκανε. Αλλα δεν περπατάμε πλέον μαζί στην παραλία. Ούτε πάμε για ποδήλατο. Λίγο η καθημερινότητα, λίγο η απόσταση...

Αγαπάει να μιλάει για το λιμάνι του και εγώ αγαπώ να τον ακούω..Πολλές φορές, όσο δούλευε εκεί ακόμη, έπαιρνα το ποδήλατό μου από την Κηφισιά  και πήγαινα μέχρι το λιμάνι και τον συναντούσα. Με πήγαινε μέχρι μέσα στις προβλήτες. Μπροστά στη θάλασσα. Μπροστά στα καράβια. Άλλη θέα από κει η Πόλη μας. Μοναδική. Μοναχική. Αυτή η ηρεμία από εκείνο το σημείο μου άδειαζε το μυαλό μου από κάθε σκέψη.

 Άλλες φορές πηγαίναμε μαζί με τα ποδήλατα, οι  δυο μας στην παραλία, και πάντα καταλήγαμε στο λιμάνι ,να μιλάμε για τα καράβια. Πάντα με την φωτογραφική μαζί μου να βγάζω φωτογραφίες. Ηλιοβασιλέματα, γερανούς, τη θάλασσα, τα καράβια. Τόσο πολύ το αγαπώ το λιμάνι.
Για πολλά χρόνια πήγαινα στο Φεστιβάλ  κινηματογράφου στην προβλήτα την πρώτη.  Καθόμουν ώρες ολόκληρες, βλέποντας ταινίες. Απόλαυσα πολλά ηλιοβασιλέματα δίπλα στα καράβια εκείνες τις μέρες.
Στο μουσείο φωτογραφίας Θεσσαλονίκης ερωτεύτηκα για πρώτη φορά.. τη φωτογραφία. Και από τότε πέρασα όλα μου τα φοιτητικά χρόνια με μια φωτογραφική περασμένη στο λαιμό.
Πολλά μεσημέρια μετά το μάθημα στη σχολή κατέβαινα από Καμάρα  και πήγαινα μέσω παραλίας στην Κηφισιά με τα πόδια. Κάθε φορά κάτι διαφορετικό. Κάθε φωτογραφία μου θυμίζει την στιγμή  που τραβήχτηκε. Τις θυμάμαι όλες τις στιγμούλες και κι ας είναι πολλές κι ας μοιάζουν μεταξύ τους .

Το λιμάνι ήταν και πάλι αντικείμενο μελέτης στην πτυχιακή μου. Ήταν η ευκαιρία που έψαχνα να μάθω επιπλέον πράγματα για αυτό.

Ηλιοβασίλεμα. Όταν το πετύχω νιώθω ξανά πως είμαι πάνω στο ποδήλατο, μέσα στο λιμάνι και βλέπω το φως πίσω από τους γερανούς, την ώρα που νυχτώνει.. Σαν να άναψαν κάποιοι φωτιά και να κάνουν γιορτή γύρω της, δίπλα στη θάλασσα ,την ίδια στιγμή που αν κοιτάξεις απ' την άλλη μεριά η πόλη ετοιμάζεται για ύπνο....

Μιλάμε για έρωτα .Όχι αστεία...














Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΠΤΔΘ 2018

Ο θηλασμος για μενα ειναι μια σχεση.Μια σχεση που δινει δυναμη στη μαμα και στο μωρο..Ξεπερνώντας τις πρωτες δυσκολιες, πληγωμενες θηλες κ αυπνια τα πραγματα εγιναν αρκετα εύκολα  για εμας. Και οποτε " κουμπωνε" το μωρο στο στηθος μου ενιωθα μια ηρεμια, οπως και εκεινο.Οτι κανεις δε μπορει να μας χωρισει ,εκεινη τη μαγικη στιγμη γινομαστε ενα σωμα..
15 μηνες μετα νιωθω ακριβως το ιδιο συναίσθημα καθε φορα που θηλαζει.Ειμαστε μια αγκαλια δυνατη.
Καθε φορα που γυρναω απο τη δουλειά  και ερχεται τρεχοντας πανω μου  να θηλασει νιωθω πως αναπληρωνουμε τον χαμενο χρονο οσο ελειπα.Ηρεμουμε κ οι δυο.
Δευτερη χρονια για εμας που βρεθηκαμε στη γιορτουλα αυτη του δημοσιου θηλασμου και νιωθω μια μικρη συγκινιση.
Ηταν ολα υπεροχα. Ο καιρος μας εκανε τη χαρη και περασαμε ομορφα και οι γονεις και τα παιδακια.Παιχνιδι μουσικη και πολλες εκπληξεις και δωρακια.
Ευχαρίστω τη φιλη μου και συναδελφισσα μου Κατερινα μου με ωθησε στο να θηλασω και με ενημερωσε πολυ πριν γεννησω.

Τα φετινα αναμνηστι…

κοιμήσουυ μονο για λιγο

Πόσο μου εχει λειψει να γραψω μια αναρτηση!!!
Τρέχοντας με δουλεια, μωρο και σπιτι, δεν εχω χρόνο να απολαυσω ουτε καν ενα καφε με ηρεμια, απλα χωρις να κανω τιποτα, χωρις να μου μιλαει κανεις κ χωρις να τρεχω πισω απο τον Δημήτρη να προλαβω καποια αταξια του...
Τωρα πλεον που στην καθημερινότητα  μου μπηκε κ η δουλειά,  πιο δυσκολα μπαινει πρόγραμμα στο μωρο κ στις δουλειες του σπιτιού. Υπαρχουν στιγμες που νιωθω πως θα καταρευσω κ ας δουλευω ημιαπασχολιση..Και σκέφτομαι τις μανουλες που δουλεύουν 8 ωρες κ περισσότερο...
Η στοιβα με τα ασιδερωτα μεγαλωνει, ο νεροχυτης γεματος με πιατα παντα..Ο Δημητρης μαλλον βιωνει το αγχος αποχωρισμου πολυ εντονα και θέλει να ειναι μονο στην αγκαλια μου.Οποτε ολες μα όλες οι δουλειες γινονται μονο αν κοιμαται.Και επειδη τυχαινει εκεινες τις ωρες να ειμαι στη δουλεια...οταν κοιμηθει για βραδυ οι σκουπες κ οι σφουγγαριστρες περνουν φωτια..Εχει γινει βραδυνη μας ρουτινα..Μια κουραστικη ρουτινα.
Υπαρχουν στιγμες που ολα ειναι ενα μπαχαλο.Στο μυαλο μου…

Τα πρωτα γενέθλια! !ενας χρονος μαμακουλα!!

Περασαν και τα πρωτα μας γενεθλια.!! Ενας ολοκληρος χρονος με το ζουζουνι μας.Ενας χρόνος  μαμα! Υπεροχος χρονος ολο αγκαλιες μετο μωρακι μου. Ποσο γρηγορα περναει ο καιρος.. Και ποσα πραγματα ζησαμε ολοι μαζι σαν οικογένεια. Καποιος να σταματησει λιγο τον χρονο ρε παιδιά.. να διαρκεσει ακομη λιγο η αγκαλια με το μωρο, το γελακι του το δυνατο οταν ξεκαρδιζεται. Λιγο ακομη γιατι δεν προλαβαινω να τα χορτασω.. Λογω της μετακομισης δεν μπορεσαμε να κανουμε κατι ιδιαιτερο για τα πρωτα του γενέθλια. Η γιορτουλα μας εγινε στο σπιτι των γονιων μου γιατι το δικο μας ηταν σαν βομβαρδισμενο τοπιο. Πηραμε μερικα μπαλονια και παραγγειλαμε μια τουρτιτσα. Απο το μεσημέρι  μαζι με την μαμα μου φτιαξαμε 2 σπανακοπιττες κ τυροπιττακια. Στολισαμε τα μπαλονια και έτοιμοι  για να βαλουμε το κερακι μας και να κανουμε το πρωτο φουυυυ!!Ο Δημητρης ενθουσιαστηκε με τα μπαλονια και προσπαθούσε να τα πιάσει. Αλλά  όλο του εφευγαν απο τα χέρια και αυτός μπουσουλουσε γρήγορα απο πίσω γελοντας δυνατά. Αυτο το γέλι…