Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το χρονικό μιας βόλτας!!

Ξυπνάω και βλέπω έναν ωραίο ήλιο. Και λέω δεν πάω μια βόλτα με το μωρό ;;
Αυτός χαμογελαστός κοιτάει έξω από το παράθυρο τον ουρανό ,σαν να μου λέει πάμε!!

Τον σηκώνω του αλλάζω πάνα και πάω να ετοιμάσω το φρούτο του. Ετοιμάζω και για μένα ένα καφέ στο γρήγορο. Του δίνω το φρούτο,το οποίο καταλήγω να το τρώω μονή μου κάθε φορά.

Και ήρθε η ώρα που ντυνόμαστε!!! 
Ντύνω πρώτα τον καρδουλη. Τον βάζω στο κρεβατάκι του με τα παιχνίδια του και τρέχω κι εγώ να ντυθώ.. Βάζω παντελόνι...ακούω κλάμα και τρέχω..με βλέπει ...γελάει πονηρά!!! Βάζω μπλούζα και τρέχω στο μπάνιο να βάλω λίγο μολύβι (αυτό μου έλειπε..) Βάφω το ένα μάτι...ακούω κλάμα και τρέχω. Αγκαλίτσα,φιλάκια κλπ.. Ξανά στο μπάνιο, βάφω το άλλο μάτι. Ουφ επιτέλους.!!!
 Πατάω και μια βουρτσιά το μαλλί, Έτοιμη.!
 Πάω στο μωρό να του βάλω το μπουφάν...έχουμε λίγη γκρίνια. Και μόλις βάλαμε το μπουφάν..ακούω ένα προυτς..Ωχ τι κάναμε εδώ;;;Ακολουθεί πονηρό γελάκι. Ξαναβγαζουμε μπουφάν,αλλαγη πάνας.Πιάνουμε και τα ποδαράκια μας.Γελάμε ,κλαίμε... Πεινάσαμε λίγο. Τον ταΐζω.. Βάζουμε ξανά το μπουφάν, πάλι λίγο γκρίνια. Τον βάζω στο καρότσι και ....έτοιμοι.!!!!

Αν εξαιρέσουμε ότι έχει περάσει μιάμιση ώρα.!! 

Αλλα αξίζει και με το παραπάνω


τι λέτε δεν αξίζει;;







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ένα ακόμη αστερακι

Δεν ξέρω με τι λόγια να περιγράψω αυτό που νιώθω.Ολα άλλαξα από τη μια μέρα στην άλλη.Ηρθαν τα πάνω κάτω.
Χάθηκε το μικρό το σπορακι μας στην 16 εβδομάδα. Έτσι ξαφνικά.Χωρις συμπτώματα. Η κύηση παλινδρόμησε. Μόνο αυτό δεν περίμενα να μου πει ο γιατρός όταν πήγα να με δει. Τώρα παίρνω δύναμη από τις αγκαλιές του Δημήτρη ,τα παιχνίδια και τις βόλτες μας. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη για μια επόμενη φορά.  Έχουμε πλέον ένα δικό μας αστέρι στον ουρανό και κάθε βράδυ το ψάχνω για να του πω καληνύχτα και να μας προσέχει

Το δεύτερο πάρτυ γενεθλίων του Δημήτρη

Το δεύτερο πάρτυ του Δημήτρη έγινε στο σπίτι μας φετος. Πέρυσι εάν θυμάστε το κάναμε στο σπίτι των γονιών μου γιατί ήμασταν πάνω σε μετακόμιση κ μετά από επεμβαση του Δημητρη. Οπότε φέτος θέλαμε να στολίσουμε και να υποδεχτούμε την οικογένεια μας εδώ για να γιορτάσουμε τα δεύτερα γενέθλια του Δημήτρη μας
Ήμασταν λίγα άτομα.Δηλ μόνο οι οικογένειες και ο νονός μας. Οπότε ήμουν και εγώ πιο χαλαρή κ χαρούμενη γιατί όσο να πεις εάν περιμένεις πολύ κόσμο έχεις περισσότερα πράγματα να κάνεις και περισσότερο άγχος εάν θα ευχαριστηθουν όλοι κ θα περάσουν καλα.

Η μέρα μας ξεκίνησε λοιπόν χαλαρά με ένα καφεδάκι στο χέρι κ βόλτα στη Λαμπρακη

Μετά περάσαμε λίγο από το πάρκο. Και εγώ πήγα σπίτι νωρίτερα να κάνω κάποιες δουλειές να συμμαζέψω και να ετοιμάσω φαγητό. Μετά ήρθαν τα αγορια μου από το πάρκο . Ο Δημήτρης νυσταζε πολύ. Τον κάναμε ένα γρήγορο μπάνιο κ κοιμήθηκε.
Αφού φάγαμε αρχίσαμε να φουσκώνουμε μπαλόνια. Έβαλα και τα τυροπιτακια να ψήνονται και αρχίσαμε να στολίζουμε όσο πιο αθόρυβα γιν…

Ενα βροχερο πρωινό

Περασε αλήθεια πολύς καιρός που δεν έχω γράψει τίποτα στο μπλογκ.
Το μυαλό μου τον τελευταίο καιρό και η διάθεση μου περίεργη. Μια στα πάνω μου μια στα κάτω μου.
Έχει εδώ και ένα μήνα περίπου που έμαθα ότι ο Δημήτρης μας θα γίνει μεγάλος αδερφός και ακόμη δεν το έχω συνειδητοποιήσει για τα καλά..
Μια καθιστεριση μέσα στο Πάσχα , ένα θετικό τεστ και ένας υπέρηχος με ένα κεφαλάκι να που θυμίζει ανθρωπάκο.
Σίγουρα η πρώτη με τη δεύτερη εγκυμοσύνη δεν είναι το ίδιο.Πλεον μέσα στη μέρα δεν έχω χρόνο να χαϊδεύω την κοιλιά μου και να ονειρεύομαι όπως την πρώτη φορά. Αυτή τη φορά ξέρω πιο καλά τι να περιμένω. Άλλα άγχη και άλλες αγωνίες αλλά μια είναι ίδια. Η αγωνία απλά να είναι καλά . Να πάνε όλα καλά.  Η Χαρά είναι η ίδια. Αυτό είναι σίγουρο.Έχω άδεια από η δουλειά τώρα και είμαι σπίτι με το Δημήτρη. Χαίρεται πολύ που με έχει όλη μέρα. Βρήκαμε νέους ρυθμούς στη καθημερινότητα. Θέλω να το απολαύσω αυτό το χρονικό διάστημα που θα είμαστε τα δυο μας σπίτι. Μεγαλώνει γρήγορα. Σε δύο μήνες θα …