Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δυσκολες νυχτες.

Από την Κυριακή το απόγευμα άρχισε να βήχει λίγο. Και μετά μπούκωσε και η μυτούλα του...Δυσκολεύεται να φάει λόγω αυτού. Και με  τις στερεές που είχε αρχίσει δειλά δειλά να ανοίγει το στάμα  του και να δείχνει ενδιαφέρον, τώρα  τίποτα. Ευτυχώς πίνει πολύ γάλα. Και ευτυχώς έχει διάθεση για παιχνίδι και γελάκια..

Την νύχτα ξυπνάει πολλές φορές και μετά δεν έχει ύπνο για περίπου 2 ώρες. Είμαι κομμάτια. Από την νύστα νιώθω πολλές φορές πως δεν έχω δύναμη να τον σηκώσω.  Η νύχτα πλέον με τρομάζει. Δεν μ'αρέσει να είμαι ξύπνια στο σκοτάδι. Νιώθω ότι δεν έχω δύναμη, αλλά συνέχεια βρίσκω. Ξαπλώνω δίπλα του να ακούω την ανασουλα του και έτσι ηρεμώ λίγο. Θέλω να πιστεύω ότι το πρωί θα ναι καλύτερα.

Και μετά έρχονται και οι δύσκολες σκέψεις. Η αγωνία για την επέμβαση, η αγωνία μου για την επιστροφή στην δουλειά μου σε 2 μήνες. Θα μου λείπει..από όταν γεννήθηκε δεν τον άφησα λεπτό. Και πέφτω πολύ.., μέσα στην αϋπνία και στο σκοτάδι περιμένοντας να με πάρει και εμένα ο ύπνος ξανά. Να είμαι και εγώ το πρωί καλύτερα. Και να δω τα πράγματα πιο καθαρά κ αισιόδοξα. Όπως, ,ίσως, πραγματικά να είναι.

Και έρχονται γρήγορα οι νύχτες.
Και μέσα στο σκοτάδι κ στην ησυχία ένα μικρο χερουδακι νιώθω να με χαϊδεύει απαλά στο μάγουλο.. Πόσο απαλό μπορεί να είναι αυτό το άγγιγμα; Πόσο δύναμη μπορεί να δώσει;


Σχόλια

Ο χρήστης Ελένη B είπε…
Αχ αυτά τα χεράκια!!
Ο χρήστης Gianna Tok είπε…
Αχ!!!!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ένα ακόμη αστερακι

Δεν ξέρω με τι λόγια να περιγράψω αυτό που νιώθω.Ολα άλλαξα από τη μια μέρα στην άλλη.Ηρθαν τα πάνω κάτω.
Χάθηκε το μικρό το σπορακι μας στην 16 εβδομάδα. Έτσι ξαφνικά.Χωρις συμπτώματα. Η κύηση παλινδρόμησε. Μόνο αυτό δεν περίμενα να μου πει ο γιατρός όταν πήγα να με δει. Τώρα παίρνω δύναμη από τις αγκαλιές του Δημήτρη ,τα παιχνίδια και τις βόλτες μας. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη για μια επόμενη φορά.  Έχουμε πλέον ένα δικό μας αστέρι στον ουρανό και κάθε βράδυ το ψάχνω για να του πω καληνύχτα και να μας προσέχει

Το δεύτερο πάρτυ γενεθλίων του Δημήτρη

Το δεύτερο πάρτυ του Δημήτρη έγινε στο σπίτι μας φετος. Πέρυσι εάν θυμάστε το κάναμε στο σπίτι των γονιών μου γιατί ήμασταν πάνω σε μετακόμιση κ μετά από επεμβαση του Δημητρη. Οπότε φέτος θέλαμε να στολίσουμε και να υποδεχτούμε την οικογένεια μας εδώ για να γιορτάσουμε τα δεύτερα γενέθλια του Δημήτρη μας
Ήμασταν λίγα άτομα.Δηλ μόνο οι οικογένειες και ο νονός μας. Οπότε ήμουν και εγώ πιο χαλαρή κ χαρούμενη γιατί όσο να πεις εάν περιμένεις πολύ κόσμο έχεις περισσότερα πράγματα να κάνεις και περισσότερο άγχος εάν θα ευχαριστηθουν όλοι κ θα περάσουν καλα.

Η μέρα μας ξεκίνησε λοιπόν χαλαρά με ένα καφεδάκι στο χέρι κ βόλτα στη Λαμπρακη

Μετά περάσαμε λίγο από το πάρκο. Και εγώ πήγα σπίτι νωρίτερα να κάνω κάποιες δουλειές να συμμαζέψω και να ετοιμάσω φαγητό. Μετά ήρθαν τα αγορια μου από το πάρκο . Ο Δημήτρης νυσταζε πολύ. Τον κάναμε ένα γρήγορο μπάνιο κ κοιμήθηκε.
Αφού φάγαμε αρχίσαμε να φουσκώνουμε μπαλόνια. Έβαλα και τα τυροπιτακια να ψήνονται και αρχίσαμε να στολίζουμε όσο πιο αθόρυβα γιν…

Ενα βροχερο πρωινό

Περασε αλήθεια πολύς καιρός που δεν έχω γράψει τίποτα στο μπλογκ.
Το μυαλό μου τον τελευταίο καιρό και η διάθεση μου περίεργη. Μια στα πάνω μου μια στα κάτω μου.
Έχει εδώ και ένα μήνα περίπου που έμαθα ότι ο Δημήτρης μας θα γίνει μεγάλος αδερφός και ακόμη δεν το έχω συνειδητοποιήσει για τα καλά..
Μια καθιστεριση μέσα στο Πάσχα , ένα θετικό τεστ και ένας υπέρηχος με ένα κεφαλάκι να που θυμίζει ανθρωπάκο.
Σίγουρα η πρώτη με τη δεύτερη εγκυμοσύνη δεν είναι το ίδιο.Πλεον μέσα στη μέρα δεν έχω χρόνο να χαϊδεύω την κοιλιά μου και να ονειρεύομαι όπως την πρώτη φορά. Αυτή τη φορά ξέρω πιο καλά τι να περιμένω. Άλλα άγχη και άλλες αγωνίες αλλά μια είναι ίδια. Η αγωνία απλά να είναι καλά . Να πάνε όλα καλά.  Η Χαρά είναι η ίδια. Αυτό είναι σίγουρο.Έχω άδεια από η δουλειά τώρα και είμαι σπίτι με το Δημήτρη. Χαίρεται πολύ που με έχει όλη μέρα. Βρήκαμε νέους ρυθμούς στη καθημερινότητα. Θέλω να το απολαύσω αυτό το χρονικό διάστημα που θα είμαστε τα δυο μας σπίτι. Μεγαλώνει γρήγορα. Σε δύο μήνες θα …