ΜΑΜΑΚΟΥΛΑ

Δεν γράφω συχνες αναρτήσεις. Η τελευταία μου ήταν περίπου ένα χρόνο πριν. Είχαμε και πάλι καραντίνα λόγω κορονοιου. Έτσι και φέτος. Πλησιάζει το Πάσχα και μετά από αυτό περιμένουμε να κρατήσουμε στην αγκαλιά μας το κοριτσάκι μας.!! Μια εγκυμοσύνη αναπάντεχη!!  Ξεκίνησε η πρώτη σχολική χρονιά το Σεπτέμβρη για τον Δημήτρακη μας. Όλα ασυνήθιστα. Τα παιδιά με μάσκες και αντισηπτικό!! Οι γονείς από έξω.!! Ακόμη δεν έχω δει πως είναι μέσα μέσα το υπέροχο σχολείο μας . Οι τάξεις που κάνουν μάθημα και τα παιχνίδια των παιδιών. Όλα τα μαθαίναμε από τις περιγραφές τους! Είχα τρομερό άγχος πως θα παει η σχολική χρονιά ,και αν θα αρέσει στο Δημήτρη που πρώτη φορά έφευγε από το σπίτι, που δεν εδωσα σημασία στην καθιστεριση περιόδου.. Πέρασαν μέρες όμως και αποφάσισα να κάνω μια χοριακη να δω τι γίνεται. Και το αποτέλεσμα ήταν θετικό!!!! Ήταν τόσο ξαφνικό γιατί δεν το περιμέναμε. Μετά από δύο εγκυμοσύνες που κατέληξαν σε αποβολή δεν επιδιώκαμε εγκυμοσύνη ,οπότε ξαφνιάστηκαμε και χαρή...

Ο Αγαπημένος Άκης μας έδειξε στην προηγούμενη καραντίνα πως να φτιάχνουμε πιροσκί!!  Εγώ είπα να δοκιμάσω να τα ψησω στο φούρνο για την πιο light εκδοχή τους.!! Μας άρεσαν πιο πολύ! Έγιναν πιο ελαφριά και η συνταγή είναι τόσο απλή και δεν χρειάζεται πολλά υλικά.!Τα έχουμε πάντα σπίτι! ΥΛΙΚΑ 300 μλ γάλα χλιαρό . ( Εγώ βάζω σε ένα ποτήρι -αυτό που πίνουμε νεσκαφε το μεγάλο - το γάλα και το αφήνω έξω περίπου μισή ώρα Ένα φακελάκι ξηρής μαγιάς Ένα κουτάλι της σούπας ζάχαρη  Ένα κουτάλι της σούπας ελαιόλαδο Αλεύρι 300-400 γρ . ( Λίγο λίγο προσθέτω οπότε δεν ξέρω ακριβώς γραμμάρια)   ΕΚΤΈΛΕΣΗ Ανακατευω σε μια κούπα το γάλα με τη μαγιά την ζάχαρη και το λαδι με ένα αυγοδαρτη καλά μέχρι να αφρισει λίγο και το αφήνω 5 λεπτά! Έπειτα ριχνω σιγα σιγά το αλεύρι ανακατεύοντας μέχρι να γίνει ένα ζυμαρακι που να μην κολλάει στα χέρια. Σκεπάζω την κούπα με το ζυμαρακι με μεμβράνη και αφήνω περίπου 20 λεπτά πάνω σε χλιαρό καλοριφέρ ή σε ένα ζεστό σημείο  για να φουσκώσει. Μετά χωρίζω...

Φέτος η χρονιά δεν μπήκε καλά για όλη την υφήλιο. Ο κορονοιος σκορπίζει τον θάνατο και τον φόβο τόσους μήνες. Η Κίνα φαινόταν να είναι μακριά ,αλλά δεν άργησε να έρθει και την Ελλάδα το πρώτο κρούσμα. Αργότερα ο πρώτος Θάνατος και μετά ακολούθησαν κι άλλοι..  Ευτυχώς στην Ελλάδα πήραν οι πολιτικοί μέτρα για να μην υπάρξει μεγάλη διασπορά και μπορώ να πω πως είμαστε από τις χώρες με τα λιγότερα κρούσματα. Όντως ο κόσμος έμεινε σπίτι τελικά. Εργάζομαι σε σούπερ μάρκετ και τον πρώτο καιρό που ξεκίνησε η κυβέρνηση να περνάει τα μέτρα κάθε μέρα ,το καταλάβαινα από τα καροτσια με τα ψώνια πανικού που έκανε ο κόσμος. Έλλειψη σε αντισηπτικό, οινόπνευμα ,γάντια , μαγιά και αλεύρι.. Εγώ να δουλεύω χωρίς μάσκα γιατί δεν έβρισκα πουθενά και να φοβάμαι κάθε στιγμή που κάποιος ερχόταν στο ταμείο. Καυτό μπάνιο και απολύμανση κάθε φορά που μπαίνω σπίτι. Τρομακτικό κάθε φορά που βήχει κάποιος να φοβάσαι ότι κόλλησες.. Οι γονείς μου δεν έρχονται πλέον σπίτι. Δύο μήνες έχουν να έρθουν . Ευτυχώς ο Δημ...

Η απώλεια κύησης μας χτύπησε την πόρτα δεύτερη φορά μέσα σε ένα χρόνο ακριβώς. Σαν να είχαμε ραντεβού πάλι με τον ίδιο πόνο. Πάλι στην ίδια εβδομάδα και πάλι τον ίδιο μήνα. Χωρίς καμία εξήγηση και ενώ ήταν όλα καλά χάθηκε το μικρό εμβρυακι μας. Είχαμε ραντεβού και ανυπομονούσαμε να το δούμε , να μάθουμε το φύλο και τελικά το φύλο το μάθαμε από μια εξέταση πάνω στο νεκρό μας έμβρυο. Όταν πήγαμε στην κλινική περίμενα να το δω να κινείται στον υπέρηχο αλλά αντί για αυτό καμία κίνηση ,καμια καρδιακή λειτουργία. Απλά έπρεπε να πάρω την απόφαση για την αποξεση. Και πάλι στην ίδια αίθουσα πάλι οι ίδιες μαίες, πάλι τα ίδια λόγια. " Έχεις ένα γιο ,μην το ξεχνάς" Έχουμε ένα γιο, ένα φανταστικό γιο που λατρεύουμε εδώ και 3 χρόνια. Είναι η ζωή μας και η χαρά μας. Είναι η δύναμή μας. Είναι ο λόγος που μπορώ να σταθώ στα πόδια μου και να μην κατρακύλησω στην κατάθλιψη. Αλλά δεν μπορώ να αποφύγω την στεναχώρια από τις απώλειες. Είναι το σοκ την ώρα που μου ανακοίνωσε ο γιατρό...

Σε βλέπω να κοιμάσαι στον καναπέ και παρατηρώ τα ποδια σου που μεγάλωσαν πολύ.. Κοιτάζω το ρολόι που δείχνει 3.00 και θυμάμαι πως τρία χρόνια πριν ακριβώς είχα κοιτάξει το ρολόι στην αίθουσα τοκετών και μας είχαν πει τέλεια διαστολή. Σε λίγο θα βλέπαμε. Ήταν 3.00. Έβγαλα φωτογραφία τον μπαμπα σου . Ήταν ανυπόμονος και συγκινημενος. Μια μέρα με χαρά και ανυπομονησία να σε γνωρίσουμε. Τρία χρόνια στην ζωή μας, μας γεμίζεις την κάθε μέρα ευτυχία. Όλοι σε αγαπάνε πολύ. Είσαι αξιολατρευτρος. Είσαι η χαρά της ζωής μας . Σε λατρεύουμε. Σε κοιτάζω και σκέφτομαι πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός και το μικρό μας μωράκι έγινε ένα μικρό αγοράκι που μιλάει παίζει τρέχει ,έχει κάνει τους πρώτους φίλους του στο πάρκο και αρχίζει να κάνει αρκετά πράγματα πλεον χωρίς την βοήθεια μου. Τα βράδια όμως κοιμάσαι στην αγκαλιά μου και μόνο τότε ηρεμούμε και οι δύο και νιώθω πως είσαι ακόμη το μικρό μου μωράκι. Να τα εκατοστήσεις παιδάκι μου χρυσό. Να γινεις ένας ευτυχισμένος και χαρούμενος άνθρωπος...

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το πρωινό ξύπνημα με φιλάκια από το πιο γλυκά χειλάκια του κόσμου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από τα χαχανιτα ενός μικρου παιδιού. Μεγαλύτερη ηρεμία δεν μπορείς να νιώσεις παρά μόνο το βράδυ όταν φιλήσεις το μικρό σου παιδάκι αφού έχει κοιμηθεί. Δεν υπάρχει πιο θλιβερή εικόνα από τα δακρυσμένη ματάκια ενός μικρου παιδιού. Δεν υπάρχει πιο ευχάριστη ασχολία από τα παιδικά παιχνίδια. Και πιο ωραία ακαταστασία στο σαλόνι ,από παιχνίδια σε σημεία που δεν περίμενες να βρεις. Δεν υπάρχει πιο όμορφο λουλούδακι από αυτό που μάζεψαν τα παιδικά χεράκια για τη μαμα. Δεν υπάρχει πιο ωραία μυρωδιά από την μυρωδιά του παιδιού σου. Και πιο γλυκιά νοσταλγία όταν μαζεύεις ρούχα κ παπούτσια που δεν του χωράνε πλέον.. Παρατηρώ πόσο γρήγορα μεγαλώνεις και είμαι περήφανη για κάθε νέο πράγμα που κάνεις και κάθε νέα κουβέντα που θα πεις.Καθε μέρα μιλάμε όλο και πιο καλά. Υπάρχουν στιγμές που μένω με το στόμα ανοιχτό, μιλάς σαν παιδακι. Είσαι όμως ακόμη το μικρό ...

  Μέρες τώρα έχουμε μπει σε αποκριάτικο κλίμα. Πήραμε κ σερπαντίνες και φτιάξαμε κ μάσκες με μπιτζαμοηρωες. Όπως λέει ο Δημήτρης εγώ είμαι η ,ολετ ο ίδιος είναι ο γκεγκο και ο μπαμπάς μας ο κατμπου. Έχει ενθουσιαστεί πολυ με αυτό το παιδικό και κάθε Κυριακή περιμένει να το δει . Και τραγουδάει και το τραγούδι  τους. Τα πρωινά είμαστε μαζί και φτιάχνουμε διάφορες χειροτεχνίες. Εγώ κάνω τα περισσότερα και αυτός με παρακολουθεί με ενδιαφέρον από πάνω και ρωτάει συνεχώς ενθουσιασμένος " μαμά εμείς τι κάνουμε εδώ?" Και του εξηγω και αυτός με ξαναρωταει και ξανά.. Δεν χορταινω να τον ακούω. Λατρεύω αυτό τον ενθουσιασμό. Και ας μην είναι κάτι ιδιαίτερο αυτό που φτιάχνουμε. Το χαιρόμαστε κ οι δύο!!  Μικρά χεράκια και μεγάλα χαμόγελα.