Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

μικρούλη μου

 Σε βλέπω κάθε μέρα να μεγαλώνεις σιγά σιγά μέσα στην αγκαλιά μου. Είσαι ακόμη πολύ μικρούλης..Ούτε 2 μηνών.Αλλά βλέπω το προσωπάκι σου να στρογγυλεύει, τα μπουτάκια σου να παχαίνουν και τα ποδαράκια να γίνονται λεία και απαλά. Δεν είναι πια ζαρωμένα στεγνά όπως όταν γεννήθηκες. Αλλάζεις μέρα με την μέρα!! Και ήδη άρχισες να χαμογελάς συνειδητά πλέον και να προσπαθείς να επικοινωνήσεις μαζί μας..Λες άου και άγου και κουνάς τα χειλάκια σου προσπαθώντας να μιμηθείς εμάς!!! Πέρασαν σχεδόν 2 μήνες από εκείνο το πρωινό που εσύ επέλεξες να έρθεις στον κόσμο..Κάποιες στιγμές νιώθω ότι πέρασαν αιώνες από τότε,Κάποιες ότι ήταν μόλις χθες..Ανάμεικτα συναισθήματα που τόσο καιρό προσπαθώ να διαχειριστώ. Ήρθες στη ζωή μας και μας άλλαξες. Μαζί με εσένα ξαναγεννηθήκαμε και εμείς. Γίναμε γονείς..και η λέξη αγάπη πήρε ακόμη μια έννοια.
Να μεγαλώσεις..Να γίνεις ένας όμορφος Άνθρωπος.Να βλέπεις μόνο την ομορφιά γύρω σου. Να είσαι ευτυχισμένος κάθε στιγμή χωρίς να περιμένεις κάτι να συμβεί.Κάθε μέρα αξίζει να την ζεις σαν να είναι γιορτή..Κάθε μέρα περνάει τόσο γρήγορα..
Αλλά να μην βιαστείς να μεγαλώσεις.!!! Για μένα πάντα θα είσαι το μικρό μου, Δεν θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα σου.Το ποδαράκι σου που το απλώνεις πάνω στο μπράτσο μου την ώρα που θηλάζεις...Ξέρω πως σε λίγο καιρό θα περισσεύει.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το κουκούτσακι του Δημήτρη

Πριν κάποιο καιρό μου μπήκε στο μυαλό να φυτέψω κουκούτσια από μανταρίνι να δω τι θα βγει. Δεν με νοιάζει αν βγει μανταρίνι η κάτι άλλο .. ήθελα απλά κάτι να φυτρώσει.
Φάγαμε λοιπόν το μανταρίνι και φύλακφ σε ένα χαρτάκι τα κουκούτσια να στεγνώσουν . Μετά από κάποιες ώρες που ξεράθηκαν ,πήρα ένα μαχαιράκι και τα ξεφλούδισα προσεχτικά να μην πληγωθεί ο σπόρος. Τα άφησα σε ένα μπολακι ψηλά για να ασχοληθώ μετά που θα κοιμόταν ο Δημήτρης. Μετά από λίγο τον βλέπω να κρατάει το μπολ με τα κουκούτσια και να έχει βάλει ένα στο στομα. Αμέσως του τα πήρα και τον μάλωσα. Δεν συνηθίζει γενικά να πειράζει και να παίρνει κάτι στα κρυφά. Οπότε μόλις του τα πήρα και του είπα ότι δεν είναι φαγητό ,άρχισε να κλαίει. Είμαι σίγουρη πως κατάλαβε ότι δεν έπρεπε να τα πάρει και έκλαιγε για αυτό.
Το ένα από τα κουκούτσια είχε ένα σημάδι από το δοντακι του. Μια μικρή πληγη δηλαδή, ίσα ίσα να φαίνεται στο πράσινο σπορακι από κάτω.
Ηρεμισαμε και μετά που κοιμήθηκε  τα έβαλα ανάμεσα σε δύο βρεγμένα κομμάτια απ…

Ένα ακόμη αστερακι

Δεν ξέρω με τι λόγια να περιγράψω αυτό που νιώθω.Ολα άλλαξα από τη μια μέρα στην άλλη.Ηρθαν τα πάνω κάτω.
Χάθηκε το μικρό το σπορακι μας στην 16 εβδομάδα. Έτσι ξαφνικά.Χωρις συμπτώματα. Η κύηση παλινδρόμησε. Μόνο αυτό δεν περίμενα να μου πει ο γιατρός όταν πήγα να με δει. Τώρα παίρνω δύναμη από τις αγκαλιές του Δημήτρη ,τα παιχνίδια και τις βόλτες μας. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη για μια επόμενη φορά.  Έχουμε πλέον ένα δικό μας αστέρι στον ουρανό και κάθε βράδυ το ψάχνω για να του πω καληνύχτα και να μας προσέχει

Η Στρωματσάδα μας!!

Θα σας πω για τα καλά της στρωματσάδας.Όπως τα είδα εγώ.

Αρχικά όταν γεννήθηκε το Δημητρακης μας κοιμομασταν όλοι μαζί στο δωμάτιο μας ,έχοντας το πορτ μπεμπε διπλά σε μένα. Όλα καλά λοιπόν!! Μέχρι που έφτασε στο σημείο να μην χωράει πλέον και να κρατιέται από τις άκρες για να σηκωθεί. Περίπου δηλαδή στους 7 μήνες .Τότε ήταν που "έπρεπε" να πάει στην κούνια του στο δωμάτιο του.
Αλλα εμένα δεν μου καθόταν καλά να τον αφήσω μόνο του και να πηγαινοέρχομαι τη νύχτα. Οπότε μεταφέρθηκα εγώ στο παιδικό δωμάτιο μαζί του. Ενώσαμε την κούνια με ένα καναπέ και κοιμόμασταν εκεί μαμά και γιος. Ο μπαμπάς στη κρεβατοκάμαρα μόνος του.  Αυτό μετά από 3 μήνες αποφασίσαμε να το αλλάξουμε ,γιατί δεν μπορούσαμε άλλο χωριστά. Τον μπαμπά μας τον έφαγε η μοναξιά στο διπλό κρεβάτι.

Έτσι, αφού αδειάσαμε το παιδικό δωμάτιο από έπιπλα ,βάλαμε το στρώμα στο πάτωμα πάνω σε παζλ και πλέον κοιμόμαστε όλοι μαζί!! Δεν υπάρχει φόβος να πέσει το μωρό και να χτυπήσει. Έμαθε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει από τ…