Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

36 εβδομαδα εγκυμοσυνης!!!

Έχω τόσο καιρό να γράψω...
Η εγκυμοσύνη μου πλησιάζει στο τέλος και εγώ νιώθω παράξενα,,!!

Το δωμάτιο έτοιμο και πανέμορφο.!! Ο μπαμπάς μου έβαψε τα παλιά έπιπλα από το δωμάτιο μου,και είναι σαν καινούργια!!! Σε ουδέτερο χρώμα άσπρο με κίτρινο!! 

Εγώ είμαι μια χαρά!!!Η κοιλία μεγάλωσε και το μωράκι είναι 2400gr !!
Έχει πολυυυυ ζεστή άλλα τη παλεύω μια χαρά!!!
Είμαι πολύ χαρούμενη!!!Με τον άντρα μου πάμε παρέα σε σεμινάρια θηλασμού και μητρότητας!!   Μ αρέσει που με συνοδεύει σε όλα αυτά!!! 
Πέρα από αγωνία και άγχος που είχα όλη αυτή την περίοδο απόλαυσα την εγκυμοσύνη μου. Σε κάθε στάδιο !!! Όλους τους υπερήχους όλες τις εξετάσεις γενικά όλη την διαδικασία.Κάθε κινησούλα του μωρού, που από μικρά φουσκωματάκια έγιναν μεγάλες κινήσεις που κάνουν όλη την κοιλιά μου να κουνιέται!!Είναι πολύ αστείο!!Και μαρέσει που όλα αυτά τα χαιρόμαστε μαζί!!

Τώρα μπήκα στην τελική ευθεία...και όπως κάθε πράγμα που φτάνει στο τέλος δημιουργεί μια αίσθηση νοσταλγίας έτσι και τώρα ...νιώθω πως όλα αυτά θα μου λείψουν.

Όλοι περιμένουν με ανυπομονησία το μωρο!! Ανυπομονούμε να το γνωρίσουμε!!!!
Κάθε μέρα είναι μέρα τοκετού τώρα και εγώ προσπαθώ μέχρι να έρθει η ώρα αυτή να απολαύσω όλα όσα αγαπώ να κάνω στην ζωή μου μέχρι τώρα!
Ασχολούμαι με το πλέξιμο , με τα κοσμήματα, ξεκουράζομαι και ψυχολογικά και από το άγχος της καθημερινότητας που έχει κανείς όταν δουλεύει. Διαβάζω βιβλία από την βιβλιοθήκη και συμμετέχω σε σεμινάρια που γίνονται κατά καιρούς με θέμα το κόσμημα και τις δημιουργίες!! Πράγματα που πριν δεν μπορούσα να κάνω γιατί με την δουλειά μου δεν βόλευε ποτέ το πρόγραμμα.

Κούρεψα και το κουνέλι μου γιατί με τόση ζεστη και αυτό υποφέρει και μετά δεν θα έχω τον χρόνο να ασχοληθώ όπως τώρα


Βαλίτσα έτοιμη λοιπόν...


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΠΤΔΘ 2018

Ο θηλασμος για μενα ειναι μια σχεση.Μια σχεση που δινει δυναμη στη μαμα και στο μωρο..Ξεπερνώντας τις πρωτες δυσκολιες, πληγωμενες θηλες κ αυπνια τα πραγματα εγιναν αρκετα εύκολα  για εμας. Και οποτε " κουμπωνε" το μωρο στο στηθος μου ενιωθα μια ηρεμια, οπως και εκεινο.Οτι κανεις δε μπορει να μας χωρισει ,εκεινη τη μαγικη στιγμη γινομαστε ενα σωμα..
15 μηνες μετα νιωθω ακριβως το ιδιο συναίσθημα καθε φορα που θηλαζει.Ειμαστε μια αγκαλια δυνατη.
Καθε φορα που γυρναω απο τη δουλειά  και ερχεται τρεχοντας πανω μου  να θηλασει νιωθω πως αναπληρωνουμε τον χαμενο χρονο οσο ελειπα.Ηρεμουμε κ οι δυο.
Δευτερη χρονια για εμας που βρεθηκαμε στη γιορτουλα αυτη του δημοσιου θηλασμου και νιωθω μια μικρη συγκινιση.
Ηταν ολα υπεροχα. Ο καιρος μας εκανε τη χαρη και περασαμε ομορφα και οι γονεις και τα παιδακια.Παιχνιδι μουσικη και πολλες εκπληξεις και δωρακια.
Ευχαρίστω τη φιλη μου και συναδελφισσα μου Κατερινα μου με ωθησε στο να θηλασω και με ενημερωσε πολυ πριν γεννησω.

Τα φετινα αναμνηστι…

κοιμήσουυ μονο για λιγο

Πόσο μου εχει λειψει να γραψω μια αναρτηση!!!
Τρέχοντας με δουλεια, μωρο και σπιτι, δεν εχω χρόνο να απολαυσω ουτε καν ενα καφε με ηρεμια, απλα χωρις να κανω τιποτα, χωρις να μου μιλαει κανεις κ χωρις να τρεχω πισω απο τον Δημήτρη να προλαβω καποια αταξια του...
Τωρα πλεον που στην καθημερινότητα  μου μπηκε κ η δουλειά,  πιο δυσκολα μπαινει πρόγραμμα στο μωρο κ στις δουλειες του σπιτιού. Υπαρχουν στιγμες που νιωθω πως θα καταρευσω κ ας δουλευω ημιαπασχολιση..Και σκέφτομαι τις μανουλες που δουλεύουν 8 ωρες κ περισσότερο...
Η στοιβα με τα ασιδερωτα μεγαλωνει, ο νεροχυτης γεματος με πιατα παντα..Ο Δημητρης μαλλον βιωνει το αγχος αποχωρισμου πολυ εντονα και θέλει να ειναι μονο στην αγκαλια μου.Οποτε ολες μα όλες οι δουλειες γινονται μονο αν κοιμαται.Και επειδη τυχαινει εκεινες τις ωρες να ειμαι στη δουλεια...οταν κοιμηθει για βραδυ οι σκουπες κ οι σφουγγαριστρες περνουν φωτια..Εχει γινει βραδυνη μας ρουτινα..Μια κουραστικη ρουτινα.
Υπαρχουν στιγμες που ολα ειναι ενα μπαχαλο.Στο μυαλο μου…

Τα πρωτα γενέθλια! !ενας χρονος μαμακουλα!!

Περασαν και τα πρωτα μας γενεθλια.!! Ενας ολοκληρος χρονος με το ζουζουνι μας.Ενας χρόνος  μαμα! Υπεροχος χρονος ολο αγκαλιες μετο μωρακι μου. Ποσο γρηγορα περναει ο καιρος.. Και ποσα πραγματα ζησαμε ολοι μαζι σαν οικογένεια. Καποιος να σταματησει λιγο τον χρονο ρε παιδιά.. να διαρκεσει ακομη λιγο η αγκαλια με το μωρο, το γελακι του το δυνατο οταν ξεκαρδιζεται. Λιγο ακομη γιατι δεν προλαβαινω να τα χορτασω.. Λογω της μετακομισης δεν μπορεσαμε να κανουμε κατι ιδιαιτερο για τα πρωτα του γενέθλια. Η γιορτουλα μας εγινε στο σπιτι των γονιων μου γιατι το δικο μας ηταν σαν βομβαρδισμενο τοπιο. Πηραμε μερικα μπαλονια και παραγγειλαμε μια τουρτιτσα. Απο το μεσημέρι  μαζι με την μαμα μου φτιαξαμε 2 σπανακοπιττες κ τυροπιττακια. Στολισαμε τα μπαλονια και έτοιμοι  για να βαλουμε το κερακι μας και να κανουμε το πρωτο φουυυυ!!Ο Δημητρης ενθουσιαστηκε με τα μπαλονια και προσπαθούσε να τα πιάσει. Αλλά  όλο του εφευγαν απο τα χέρια και αυτός μπουσουλουσε γρήγορα απο πίσω γελοντας δυνατά. Αυτο το γέλι…