Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

η μέρα που περιμέναμε, Ήρθε!!!

9μιση το πρωί της τρίτης 19-7 ενώ κοιμόμουν και ο Κώστας ήταν στη δουλειά νιώθω να φεύγουν νερά! Αμέσως σηκώθηκα από το κρεβάτι!! Και τα νερά συνέχισαν να τρέχουν,σε ποσότητα σαν να χύθηκε κάτω ένα φλιτζανάκι ελληνικού. Πήρα τον Κώστα τηλέφωνο να του πω για τα νερά, και ότι μάλλον γεννάω, προσπαθώντας να φανώ ψύχραιμη για να μην το αγχώσω αλλά και προσπαθώντας να κρύψω την συγκίνηση.Ήρθε η ώρα και η μέρα  που τόσο καιρό περιμέναμε όλοι. Δεν πήρα τους γονείς μου τηλέφωνο πριν να έρθει ο Κώστας σπίτι. Άναψα νερό για να κάνω μπάνιο.Έπλυνα τα πιάτα που ήταν από βραδύς στο νεροχύτη για να μην υπάρχουν εκκρεμότητες. Δεν έβρισκα το κινητό το γιατρού. Πήρα στην κλινική στην αίθουσα τοκετών και μου είπαν να πάω από εκεί και θα τον πάρουν τηλέφωνο να τον ενημερώσουν..Έλειπε σε άδεια. Δεν αγχώθηκα όμως καθόλου.Μόνο συγκίνηση ένιωθα..

Ήρθε ο Κώστας, έκανα μπάνιο, ετοιμαστήκαμε και τότε πήρα τους γονείς να τους πω ότι σπάσανε τα νερά και με πήραν τα κλάματα από τη συγκίνηση. Ξεκινήσαμε για την κλινική.

Οι γονείς μου ήταν ήδη εκεί εφόσον είχαν πάει νέα παραλία για καφέ και περπάτημα από το πρωί.
Φτάσαμε και είδα τον μπαμπά να περιμένει απέναντι από την κλινική μπροστά σε μία άδεια θέση παρκινγκ που την κρατούσε μήπως και δεν βρίσκαμε εμείς. Η μαμά μπροστά στην κλινική. Βρεθήκαμε και ανεβήκαμε πάνω.

Εγώ να θέλω να φανώ ήρεμη και ψύχραιμη ενώ νιώθω τόσα πολλά!!Θα γίνω μαμά σε λίγες ώρες!!Όχι δεν φοβήθηκα ούτε αγχώθηκα όπως νόμιζαν οι γονείς μου.

Έξω από την αίθουσα τοκετών με φίλησε ο μπαμπάς στο μέτωπο και μπαίναμε προς τα μέσα και τότε πάλι με πήραν τα κλάματα μην μπορώντας πλέον να συγκρατηθώ και να το παίξω άλλο ψύχραιμη..
Ήξερα ότι βγαίνοντας από την αίθουσα τοκετών θα είμαι μαμά!!Θα είμαστε γονείς!!

Μπήκαμε μέσα και μας υποδέχτηκαν οι μαίες.Με έβαλαν σε μία αίθουσα τοκετών και μετά από λίγο μία μαία ήρθε μου είπε να γδυθώ και να βάλω μία ρόμπα, με σύνδεσε με τον καρδιοτοκογράφο και μου μέτρησε την διαστολή που ήταν στο 1-2. Η ώρα ήταν 12.Δεν πονούσα ,κάτι ενοχλήσεις σαν πόνοι περιόδου. Πιο πολύ φοβόμουν μην πονέσω στην πορεία. Δεν ήξερα τι να περιμένω..

Βλέπαμε στο μηχάνημα και τους παλμούς του μωρού και τις συσπάσεις.
Μετά μου είπαν να σηκωθώ και να περπατήσω.. Ο Κώστας μου κρατούσε τον ορό και κόβαμε βόλτες στον διάδρομο.Τα νερά συνέχισαν να τρέχουν και μετά από λίγο μου είπαν να ξαπλώσω πάλι στο κρεβάτι.

Ήρθε και η αναισθησιολόγος για την επισκληρίδιο και κάπου ανακουφιστηκα γιατί φοβόμουν οτι όσο περνάει η ώρα οι πόνοι θα  δυναμώσουν.Η ώρα είχε πάει 1 μιση. Μου εξηγούσε συνεχώς η αναισθησιολόγος τι θα νιώσω μέχρι να τελειώσει η διαδικασία, που τελικά ήταν πολύ πιο απλή από ότι την περιγράφουν. Σε λίγο άρχισαν να μουδιάζουν τα πόδια μου και η κοιλιά μου και δεν ένιωθα τις συσπάσεις καθόλου. Όλα ήταν τέλεια και ο Κώστας συνεχώς δίπλα μου.Η ώρα περνουσε πάρα πολύ γρήγορα και είχε παει ήδη 2. Οι παλμοί του μωρού πέσανε λίγο και μου βάλανε μια μάσκα οξυγόνου να κάνω εισπνοές για να βοηθήσω το μωρό ώστε να ανέβουν πάλι οι παλμοί..Όλα καλά.βγάζαμε φωτογραφίες. Έρχονταν οι μαίες και ο γιατρός να μου μετράνε διαστολή. Διαστολή 7 προς 8.. 

Η ώρα πήγε 3. Διαστολή τελεία!!! Ήρθε η αναισθησιολόγος και μου πρόσθεσε μια μικρή δόση φαρμάκου. Μου είπαν ότι θα περιμένουμε λίγο..Και η Μαία ήρθε και μου έδειχνε πώς θα σπρώξω όταν έρθει η ώρα. Όλα τέλεια και οργανωμένα...Ένιωθα σαν να είμαι η μοναδική γυναίκα εκείνη τη στιγμή που γεννούσε!!! ΣΕ 10 λεπτά περίπου θα τον κρατούσαμε!!!! Ο γιατρός, οι μαίες,η παιδίατρος.. Και τότε σε κάθε σύσπαση μου έλεγε η μαία να σπρώχνω όπως μου είχε δείξει και παράλληλα μου πατούσε την κοιλιά. Ο γιατρός έβαλε την βεντούζα για να βοηθήσει. Εγώ δεν ένιωθα τίποτα πέρα από την πίεση που μου πατούσε η μαία στην κοιλιά. Μου λέει ο γιατρός "σπρώξε για να τον βγάλεις " και βγήκε.. Η ώρα 15.50 .Δεν κατάλαβα τίποτα. Ο Κώστας έβγαζε φωτογραφίες!! Μου φάνηκε σαν ψεύτικο το μωρό, έτσι πως τον ακούμπησαν πάνω στην κοιλιά μου, με την πλατούλα του. Έκλαιγε χαμηλόφωνα, σαν γατάκι. Αμέσως τον πήρε η γιατρός να τον δει και να συλλέξουν τα βλαστοκύτταρα. Ζήτησα να τον ξαναπιάσω. Μου τον έφεραν με το πράσινο το σεντονάκι τυλιγμένο σαν ντολμαδάκι!! Τότε κατάλαβα ότι κρατάω το παιδί μου και τον φίλησα στο κεφαλάκι του. ήταν τόσο απαλά τα μαλλακια του!!


 Το μωρό το πήραν έξω μαζί με τον Κώστα να το δείξουν σε όλους που περίμεναν από έξω! Και στην συνέχεια το ανέβασαν επάνω να το κάνουν μπάνιο και να το ζυγίσουν. Και τότε το κράτησε ο μπαμπάς του για πρώτη φορά.


Εγώ κάτω στην αίθουσα τοκετών, με τον γιατρό να με ράβει και με τα συναισθήματα ανάμεικτα. Περίμενα να έρθει ο Κώστα να μου κάνει παρέα, μετά από 1 ώρα θα με ανέβαζαν σε δωμάτιο.

Η γέννα σαν εμπειρία μοναδική και η αγωνία και ο φόβος που είχα για τον τοκετό τόσο καιρό δεν χρειαζόταν. Όλα πήγαν παραπάνω από καλά. Ευχαρίστησα τον γιατρό και όλο το προσωπικό που τόσες ώρες με φρόντιζαν και έκαναν την γέννα μου μοναδική εμπειρία, σαν όνειρο!!
  
Ο Κώστας ήρθε. Μου είπε τα κιλά! 3060!!Εγώ είχα γεννηθεί 3070! Είχαμε μείνει μόνοι μας και περιμέναμε να μας ανεβάσουν στο δωμάτιο. 
Μου είπε ότι τον βάλανε στην θερμοκοιτίδα για να ζεσταθεί και πως θα μου τον έφερναν το βράδυ. Στεναχωρέθηκα πολύ, φοβήθηκα μήπως τον κρατήσουν θερμοκοιτίδα και έχει κάτι. Μείναμε σιωπηλοί προσπαθώντας να μην πούμε αυτά που μας προβλημάτιζαν για να δώσουμε κουράγιο ο ένας στον άλλον.Εγώ ένιωσα πως ήταν στεναχωρημένος.Συγκινημένος και στεναχωρημένος όπως εγώ. Συναισθήματα που δεν ταιριαζουν μεταξύ τους.

Οι μαία ερχόταν και μου πατούσε την κοιλιά για να βγει το πολύ αίμα και το στήθος για να βγει το πρωτόγαλα. Κατά τις 6μιση ήρθε ο νοσοκόμος να με ανεβάσει στο δωμάτιο. Ο Κώστας με άλλο ασανσέρ και εγώ με αυτό των χειρουργείων. Όλοι ανέβηκαν στο δωμάτιο από έξω και περίμεναν εμένα. Ένιωθα παράξενα. Δεν ήμουν έτοιμη να τους συναντήσω.Ήθελα ακόμη λίγο χρόνο μόνη μου, να βάλω τις σκέψεις μου σειρά και να μην δείξω πως αισθάνομαι. Πιο πολύ τον μπαμπά θυμάμαι που με χαιρετούσε την ώρα που με βάζαν στο δωμάτιο. 


Ήρθαν και με φίλησαν όλοι!! Και μου έφεραν και λουλούδια με μπαλονάκια μπλε! 

Εγώ σκεφτόμουν συνέχεια το μωρό και πότε θα μου το φέρουν. Ήμουν ακόμη με την ρόμπα του χειρουργείου την ροζ και από κάτω γυμνή και δεν μπορούσα ακόμη να σηκωθώ λόγω της νάρκωσης.
Αρχισα να πεινάω πολύ. Σε λίγο μου φέρανε το φαγητό.Παστίτσιο!! χαχαχα. Εγώ το σιχαίνομαι το παστίτσιο!! Αλλά ευτυχώς ζήτησα μετά κοτόπουλο και μου έφεραν.

Πέρασε η ώρα, έφυγαν όλοι.Και μας έφεραν το μωρό μας!! το αγαπάμε!! Ηρέμησα όταν το είδα.Ευτυχώς δεν ήταν θερμοκοιτίδα. Ήταν καλά , και πολύ πεινασμένο.Μας κοιτούσε με μάτια ορθάνοιχτα και γουρλωμένα!! Έτοιμος για φαΐ!! Προσπάθησα να τον θηλάσω . Έτρωγε λίγο και κοιμόταν. Ο Κώστας έκατσε μαζί μας μέχρι αργά..την επόμενη θα είχε το τρέξιμο με την γραφειοκρατεία..




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ενα χερακι μικρο με πολυ δυναμη

Ένα χεράκι μικρό με χαϊδεύει απαλά ξανά και ξανά στον ώμο..Είμαστε επιτέλους σπίτι.
Αυτές οι μέρες είχαν πολύ κλάμα και ταλαιπωρία για το μικρό μας. Πολύ άγχος για εμάς και στεναχώρια.

Εγώ ξαπλωμένη δίπλα του να τον θηλάζω και αυτός να κοιμάται ήρεμος. Με το χεράκι του να με χαϊδεύει.. Όλη νύχτα με χάιδευε.Μου το είπε ο Κώστας που καθόταν τα προηγούμενα βράδια δίπλα στο κρεβάτι στην κλινική και μας παρακολουθούσε. Πρόσεχε το μικρό μας. Έπρεπε να είναι ήρεμος και να μην τραβήξει τον καθετήρα. Όσο εγώ τον είχα στην αγκαλιά μου, να με νιώθει και να ηρεμεί.
 Παρ όλη την ταλαιπωρία και το κλάμα που έριξε αυτή την εβδομάδα, χαιρετούσε όλο τον κόσμο στην κλινική και γελούσε φωναχτά στα παιδάκια.

Πως μπορείς να περιορίσεις σε ακινησία ένα μωράκι; Να μην γυρνάει , να μην κάθεται να μην στέκεται;  Να μην τραβήξει τον καθετήρα και να μην σταθεί στα πόδια του εφόσον είχε ορό από το ποδαράκι; Ειδικά για ένα υπερκινητικό μωρό. Και μ όλα αυτά τα "αξεσουάρ"πάνω του  να τον κρατάμε αγκαλιά …

Τα πρωτα γενέθλια! !ενας χρονος μαμακουλα!!

Περασαν και τα πρωτα μας γενεθλια.!! Ενας ολοκληρος χρονος με το ζουζουνι μας.Ενας χρόνος  μαμα! Υπεροχος χρονος ολο αγκαλιες μετο μωρακι μου. Ποσο γρηγορα περναει ο καιρος.. Και ποσα πραγματα ζησαμε ολοι μαζι σαν οικογένεια. Καποιος να σταματησει λιγο τον χρονο ρε παιδιά.. να διαρκεσει ακομη λιγο η αγκαλια με το μωρο, το γελακι του το δυνατο οταν ξεκαρδιζεται. Λιγο ακομη γιατι δεν προλαβαινω να τα χορτασω.. Λογω της μετακομισης δεν μπορεσαμε να κανουμε κατι ιδιαιτερο για τα πρωτα του γενέθλια. Η γιορτουλα μας εγινε στο σπιτι των γονιων μου γιατι το δικο μας ηταν σαν βομβαρδισμενο τοπιο. Πηραμε μερικα μπαλονια και παραγγειλαμε μια τουρτιτσα. Απο το μεσημέρι  μαζι με την μαμα μου φτιαξαμε 2 σπανακοπιττες κ τυροπιττακια. Στολισαμε τα μπαλονια και έτοιμοι  για να βαλουμε το κερακι μας και να κανουμε το πρωτο φουυυυ!!Ο Δημητρης ενθουσιαστηκε με τα μπαλονια και προσπαθούσε να τα πιάσει. Αλλά  όλο του εφευγαν απο τα χέρια και αυτός μπουσουλουσε γρήγορα απο πίσω γελοντας δυνατά. Αυτο το γέλι…

Η Στρωματσάδα μας!!

Θα σας πω για τα καλά της στρωματσάδας.Όπως τα είδα εγώ.

Αρχικά όταν γεννήθηκε το Δημητρακης μας κοιμομασταν όλοι μαζί στο δωμάτιο μας ,έχοντας το πορτ μπεμπε διπλά σε μένα. Όλα καλά λοιπόν!! Μέχρι που έφτασε στο σημείο να μην χωράει πλέον και να κρατιέται από τις άκρες για να σηκωθεί. Περίπου δηλαδή στους 7 μήνες .Τότε ήταν που "έπρεπε" να πάει στην κούνια του στο δωμάτιο του.
Αλλα εμένα δεν μου καθόταν καλά να τον αφήσω μόνο του και να πηγαινοέρχομαι τη νύχτα. Οπότε μεταφέρθηκα εγώ στο παιδικό δωμάτιο μαζί του. Ενώσαμε την κούνια με ένα καναπέ και κοιμόμασταν εκεί μαμά και γιος. Ο μπαμπάς στη κρεβατοκάμαρα μόνος του.  Αυτό μετά από 3 μήνες αποφασίσαμε να το αλλάξουμε ,γιατί δεν μπορούσαμε άλλο χωριστά. Τον μπαμπά μας τον έφαγε η μοναξιά στο διπλό κρεβάτι.

Έτσι, αφού αδειάσαμε το παιδικό δωμάτιο από έπιπλα ,βάλαμε το στρώμα στο πάτωμα πάνω σε παζλ και πλέον κοιμόμαστε όλοι μαζί!! Δεν υπάρχει φόβος να πέσει το μωρό και να χτυπήσει. Έμαθε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει από τ…